ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم پدران, متوسط بودن

یاسمن خلیلی فرد
۲ ماه پیش - ۲ دقیقه مطالعه
منبعروزنامه شرق
امتیاز منتقد به فیلم :

نقد فیلم "پدران" در زمان اکران آن در جشنواره فیلم فجر نوشته شده است

  

سالم صلواتی در نخستین تجربه­ ی ساخت فیلم بلندش کوشیده است تا اثری سالم و تمیز بسازد. «پدران» شاید فیلم شریفی باشد اما ضعف­ های متعدد در فرم، ساختار و منطق روایی اثر مانع از آن می­ شود که بتوان آن را فیلمی خوش ­ساخت و خلاقانه به شمار آورد.
اساسی­ ترین مشکل فیلم کم ­ادعای «پدران» از فیلمنامه و حفره ­های کوچک و بزرگ آن است. فیلمنامه سوژه ­ای تکراری و دست­ چندم دارد و پیرنگ اصلی ­اش آن­قدر پرجان نیست که بتواند برای جلو بردن یک فیلم بلند کافی باشد. شاید اگر همین طرح در قالب یک تله ­فیلم ساخته می­شد حاصل جذاب­ تری را بر جا می­ گذاشت.
«پدران» بیشتر به یک اتود خام از الگوی درام­ های اجتماعی/ معمایی رایج در سال­ های اخیر شبیه است که نویسنده در روایتش کوچکترین خلاقیتی به خرج نداده و پیچیدگی­ های فیلمنامه ­هایی از این دست نیز در متن آن به چشم نمی­خورد. همین مسئله کار را از جایی به بعد از ریتم می اندازد. گره دراماتیک اثر سست بنا شده و همین مسئله فیلم را در میانه  راه لو می­دهد. در واقع قابل حدس بودن عامل تصادف پس از گشوده شدن رمز موبایل شخصیت درگذشته (که بسیار هم ساده انگارانه اتفاق می­ فند) و دیدن ویدیوهای گوشی او، درام را کاملاً هدر می­دهد. فیلمساز تسلطی بر بخش­های معمایی کارش نداشته و به جای گشودن پله به پله­ گره­ های درام دچار نوعی شتابزدگی در افشای اطلاعات داستان به مخاطب شده است.
تعلیق در فیلمی چون «پدران» باید پررنگ باشد و تدریجاً اوج گیرد و در مقاطع مختلفی در داستان منجر به بروز غافلگیری­هایی شود اما این تعلیق هرگز در فیلم اتفاق نمی­افتد چه برسد به آن­که بخواهد به آستانه ی اوج برسد و وجه ه­ای درونی­ تر پیدا کند. به بیانی دیگر با آن که فیلم عملاً با بروز یک حادثه­ ی هولناک و مرگ مشکوک یک جوان آغاز می شود اما روند پیشرفت آن هرگز اهمیت این آغاز تکان­ دهنده را به مخاطب القا نمی­کند و این بزرگترین اشکال فیلمنامه است.
همان­طور که در ابتدا نوشتم، «پدران» فیلم کم­ ملاتی است. همین شاخ و برگ­ نیافتگی، عدم پرداخت بیشتر به داستانِ اصلی و فقدان داستان­های فرعی دغدغه مند منجر به آن می شود که رکودی مطلق بر فضای اثر حاکم شود. تنها تعلیق هایی که بعضاً در روند پیشروی داستان دیده می­شوند به تلاش ­های دو پدر مربوط است که سعی بر پیدا کردن مقصرین حادثه دارند.
شاید عناصری چون اجرا، بازی­ها، فضاسازی و یا پردازش حرفه­ ای­ تر صحنه های مختلف فیلم می­ توانست ضعف­ های فیلمنامه و کاستی­ های آن را تا حدودی از نظر مخاطب دور نگه دارد اما کار از جنبه­ های ذکرشده نیز دچار سادگی و کم­ بضاعتی­های ی­ست که نمی­توانند میان فیلمنامه و تماشاگر فاصله ی مثبتی ایجاد کنند و درنهایت خودشان به­ عنوان عناصری متوسط در درام باقی می ­مانند. این متوسط بودن درواقع ویژگی اصلی «پدران» است؛ فیلمی که محترم است و هولناک نیست اما تا قابل­ قبول بودن نیز راهی دراز در پیش دارد.
محدودیت در روایت­ پردازی و نبود جاذبه دراماتیک در متن فیلمنامه کار را به تولیدات استانی تلویزیون شبیه کرده است ضمن آن­ که موقعیت مکانی و جغرافیایی نیز به طور خاص،نقش و تأثیری بر داستان نگذاشته­ اند و توجیه مشخصی برای آن که مثلاً روایت فیلم در شهرستان بخصوصی شکل بگیرد وجود ندارد.
بازیگران فیلم بازی­های متوسط اما به اندازه ای دارند. فیلم بازی بدی ندارد اما هیچ یک از بازی­ های آن نیز چشمگیر و غافلگیرکننده هم نیستند.
«پدران» می توانست یک درام جذاب با گره­ های دراماتیک و تعلیق های متقاعدکننده باشد ولی جدا از ضعف منطق روایی ساختارش نیز ارتباطی با ژانر انتخابی­ ش ندارد. حرکت­ های دوربین نمی­توانند اضطراب و تنش را القا کنند و تدوین کمکی به بهتر شدن ضرباهنگ اثر نمی­ کند. ایده­ ی فیلم درگیرکننده نیست و همه­ ی این­ها آسیب های مهم فیلم جدید سالم صلواتی هستند.

 

1

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

هنوز نظری ثبت نشده است