ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم چند متر مکعب عشق, a few cube meters love, آهسته قدم نهیم بر خاک

فرهاد ترابی
۶ سال پیش - ۳ دقیقه مطالعه

عشق صابر و مرونای افغان و سرانجامی که فقر رقم زد....

وطن را همچون پرنده ای غرق در خون رها کرده اند و به امید لقمه نانی وسرپناهی مرزها را در نوردیده اند. پیاده و سواره خود را به ایران رسانده اند تا قانونی و غیرقانونی مهمان باشند و برای بقا در این جهان بی رحم مبارزه کنند.مزار شریفشان تلی از خاک شده.خنیاگرانشان سالهاست ملا ممد جان ها را به مزار شریف نمی خوانند ؛چرا که سیرگل و لاله زار در میان بمب و راکت مدفون شده است .همان راکت هایی که جان همسر عبدالسلام و مادر مرونا را گرفت و آنها را آواره ی ایران کرد. آنها برای زنده ماندن همه ی خاطرات و گذشته و ابهت خود را رها کرده اند تا لقمه نانی و سرپناهی و دیگر هیچ.... پس در این میانه, از نگاه عبدالسلام جایی برای عشق صابر, جوان پاک باخته ی سرزمین من و مرونای افغان نمی ماند, که عشق در چنبره ی فقر, سالهاست از نفس افتاده...آنکه برای نفس کشیدن ,باید خاک مرگ بر تمام آرزوها و خواسته هایش بریزد, کجا می تواند گوش جان به صدای قلبش بسپارد و از هرم عشق گرم شود.این خانه آنقدر ویران است که ویرانی دل را در آن راهی نیست.اما مرونا در آن بیغوله که آدم ها جزئی از آهن پاره های زنگ زده شده اند؛ آلبوم کهنه و قدیمی خانوادگی را با خود سر قرار با صابر می برد ؛ از دیوار های فاصله بالا می رود و برای معشوق نان روغنی می برد تا در آن کانتینر دور افتاده و زنگار بسته ,دل از تیرگی ها به آفتاب عشق بشوید.عشقی که در نگاه متولد می شود و در نگاه رشد می کند و در پایین آمدن پلکی از نفس می افتد؛ تا ققنوس وار در جایی دیگر از این خاکستر داغ سر برآورد و جهانی را گرم کند. چقدر قابل احترام است عشق هایی که از ابتدا تا انتهایش, که انتهایی ندارند ؛ گردی از گناه بر پیکر اهورائی و مقدسشان نمی نشیند.وقتی صابر قرار است گلی را بر کف دست مرونا نقاشی کند, ناخودآگاه قصد گرفتن دست معشوق را در آن خلوتگه دور از اغیار دارد, که مرونا با شرمی شرقی دست خود را پس می کشد و با دست دیگر فرصت طرح زدن صابر بر وجود خود را فراهم می سازد.دختر شرقی نمی تواند به شیدای خود بگوید "دوستت دارم" و در برابر اصرار صابر با لکنت زبان و با آن لهجه ی شیرین افغانی می سراید:دوس دوس ....دوست داری بابایم مرا بکشد ...دیر به خانه بروم...... خون گرم عشق در میان رگهای فسرده ی زمینی که در حصار آهن پاره ها و حلبی آبادها محصور مانده؛ همچون چشمه ای زلال در شوره زار جاری است و دو گل وحشی معطر نوید زندگی می دهند؛ در این نکبت آباد.چه خوب که هنوزمی توان با سینما و در آن تاریکی بغض کرد, برای تنهایی و تنگدستی یک پدر وقتی فریاد می زند او عاشق چیه دختر من شده...عاشق بیچارگی و بی کسی اش شده.... عبدالسلام دردمند و زخم خورده, از روزگاری می گوید که در افغانستان برای خودش کسی بوده و دلگیر شده از نیامدن خواستگار مرونا به کلبه ی حلبی و محقرش و دندان به هم می ساید از این بی احترامی ها.... مهاجران افغان در آن بیغوله ها هنوز هوای دل همدیگر را دارند و در جشن ختنه سوران پسربچه ی هم ولایتی سنگ تمام می گذارند و چه عاشقانه ی نابی است گره خوردن نگاه مرونا و صابر در آن هیاهوی رقص و آواز؛ وقتی صابر وارد می شود و مرونا با اخمی نجیب و در زیر نگاه ناباور صابر به خانه می رود و بعد با آن روسری آبی به جمع بر می گردد, تا صابر هدیه ی خود را بر قامت بلند معشوق به نظاره بنشیند و با آن چشمان عاشق در چشم محبوب بخندد.ضیافت چشمان عشاق در میان آن همه فقر و مصیبت و گرفتاری, تنها بارقه ی امیدی است که می توان به آن دل داد و بعد هرچه بادا باد..... یک عشق اساطیری پاک از همان عشق هایی که دیرزمانی است در لابلای صفحات خاک خورده ی کتاب ها به فراموشی سپرده شده ,عشقی که برای نسل امروز خنده دار و غیر قابل باور است که صابر و مرونا قرارشان درحد حرف و کلامی باشد و با دیدن همدیگر فارغ از تمام بهشت های روی زمین پر بگیرند و به آسمان بروند.مگر نه اینست که "دلیل عشق های حقیقی است عشق مجاز .... به آفتاب رسد, شبنم از نظاره ی گل....." و در نهایت این فقر است که کار آخر را می کند و عشق که آسان می نمود اول؛در ورطه ی مشکل ها می افتد و عاشق و معشوق با چشمانی گریان از بی مهری ایام ,در آن کانتینر آهنی برای همیشه محبوس می شوند. در میان آهن پاره هایی که نماد مدرنیته ی ناتمام روزگار ماست, که همه چیز را فرو می بلعد و سیر نمی شود از این عاشق کشی ها.و مرونا در آن تاریکی دهشتناک ,بالاخره زبان می گشاید و به صابر می گوید "دوستت دارم " تا معشوق آرام بگیرد در آن خانه ی ابدی و چند متر مکعب عشقی که تنها نصیبش از این دوران بود .و نما ی آخر, زمستان و برفی که آهن پاره ها را سفیدپوش کرده است, درعروسی صابر و مرونا وهوایی که به قول اخوان بس ناجوانمردانه سرد است.کاش کسی بود و جواب سلام عشاق ما را می داد ,در این هنگامه ای که درختانش اسکلت های بلور آجین اند و کسی سر بر نمی یارد, پاسخ گفتن و دیدار یاران را.....صابر و مرونا فردای این برف و زمستان سرد, در صبحی بهاری از زمین می رویند و در چشمان عشاق این سرزمین قد می کشند.آهسته قدم نهیم برسبزه و خاک؛ به حرمت عاشقانی که در خاک شدند.....به احترام چند متر مکعب عشقی که در زیر برف مدفون شد.....

1

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

هنوز نظری ثبت نشده است