0
احسان طهماسبي
۲ ماه پیش - ۲ دقیقه مطالعه
منبعروزنامه همدلي

نقد فیلم نهنگ عنبر 2; سلکشن رویا, واپس گرايي نوستالژيك

امتیاز منتقد به فیلم :

نهنگ عنبر 2 كه با المان هاي موجودش تبديل به اثري بدوي و بدون ايده شده است و سعي ميكند بدون حفظ اصول اصلي كمدي صرفا تماشاگر را به خنده وادار كند، اندك شانس باقي مانده ي خودش در جلب نظر مخاطب عام كه تا قبل از يك سوم پاياني فيلم سرگرم تماشاي شوخي ها و بامزگي هاي تصنعي فيلم است، در ده دقيقه ي پاياني از دست ميدهد و در عوض القاي حس رضايت و حفظ فضاي سرخوشانه ي باقي مانده از فيلم كه حاصل ملنگي بيش از حد و غلو شده ي فرناز( با بازي ويشكا آسايش) و رويا...

  

سابقه ي طولاني ساخت فيلم هاي دنباله دار از انيميشن هاي شرك،داستان اسباب بازي و عصر يخبندان گرفته تا فيلمهاي دزدان درياي كاراييب، ارباب حلقه ها، تغيير شكل دهندگان و ترميناتور گواهي هستند بر رد فرضيه عدم موفقيت قسمت هاي دوم فيلمهايي كه بعد از اقبال عمومي در قسمت اول توانسته اند با وفاداري به هسته ي اوليه جذاب داستان، مجدا نظر مخاطبان و منتقدان سينما را به خود جلب كنند.

محروميت نهنگ عنبر دو از اين ارثيه ي فيلم هاي موفق دنباله دار سينما را بايد در توجه بيش از حد فيلمساز به شوخي هاي عامه پسند و گيشه اي و تلاش او در بازسازي رخداد ها و حال و هواي دهه ي چهل و پنجاه (كه در نهنگ عنبر يكي از مهمترين فاكتورهاي موفقيت فيلم بود) دانست. تاكيد مقدم در ساخت ادامه ي فيلم به اندازه اي است كه تمامي اتفاقات فيلم بدون هيچ منطق دراماتيزه اي و صرفا جهت پيش برد داستان و خلق سكانس هاي بامزه به وقوع مي پيوند و محتوا به راحتي با استفاده از كمدي موقعيت و كلام كه گاها با برانگيختگي احساسات از طريق ورود داستاني فرعي مانند كاستي كه با صداي ارژنگ (با بازي رضا عطاران) براي رويا پر شده و عملا كاركرد مناسبي در پيشبرد فيلم ندارد، انباشته شده است. 

از سويي ديگر تلاش كارگردان براي خلق كمدي موزيكال ديگري همانند مكس (كه جزو نمونه هاي موفق اين ژانر در سينماي بعد از انقلاب هم به شمار مي آيد) با بازخواني يا اجراي مجدد ترانه ي فيلم گريس يا مايل جكسون و يا جيپسي ها نميتواند منجر به اتفاقي هيجان انگيز و يا تجديد خاطراتي جذاب در مخاطب شود و نهايتا تبديل به تلاشي اخته در اجرايي ريتميك با جذابيت هاي بصري سينماي بدنه از ترانه هاي دوست داشتني مردمي و دهه ي نودي مي شود. اين تلاش مذبوحانه با ضعف نويسنده در شخصيت پردازي به نهايت لودگي مي انجامد چرا كه همانند قسمت اول فيلم، رضا عطاران با طنازي هاي هميشگي خود قرار است بار كمدي فيلم را بر دوش بكشد. غافل از آنكه اين بار جذابيت داستاني فيلم به حدي نيست كه بتوان صرفا با نمايش پلان هاي اپيزوديك از ماجراهاي كم رمق، عطاران را به عنوان محوريت اصلي فيلم به پيش راند و با ورود شخصيت هاي باسمه اي و بي پايه اي با بازي هاي سيروس گرجستاني، علي قربان زاده و رضا ناجي تم كمدي را در طول فيلم حفظ كرد. در واقع، گويي بازيگران فيلم سرگردان و بي هويت مابين فضاهاي نوستالژيك حاكم بر فيلم در حركت هستند و بدون توجه به ماهيت اجتماعي، اخلاقي و حتي انساني صرفا به ابزاري براي خلق لحظات عجيب، باور ناپذير و مجهول تبديل شده اند. 

علاوه بر اين، نهنگ عنبر 2 كه با المان هاي موجودش تبديل به اثري بدوي و بدون ايده شده است و سعي ميكند بدون حفظ اصول اصلي كمدي صرفا تماشاگر را به خنده وادار كند، اندك شانس باقي مانده ي خودش در جلب نظر مخاطب عام كه تا قبل از يك سوم پاياني فيلم سرگرم تماشاي شوخي ها و بامزگي هاي تصنعي فيلم است، در ده دقيقه ي پاياني از دست ميدهد و در عوض القاي حس رضايت و حفظ فضاي سرخوشانه ي باقي مانده از فيلم كه حاصل ملنگي بيش از حد و غلو شده ي فرناز( با بازي ويشكا آسايش) و رويا (با بازي مهناز افشار) است، با اتفاقي ناگوار كه خارج از انتظار مخاطب بوده مواجه مي شود و براي حفظ پايان خوش يا همان هپي اند هميشگي فيلم هاي اينچنيني با بدبياري مجدد ارژنگ، بازهم راه را براي ساخت قسمت سوم نهنگ عنبر فراهم ميكند.