ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم سال دوم دانشکده من, دوری از دغدغه های اجتماعی

یاسمن خلیلی فرد
۳ ماه پیش - ۳ دقیقه مطالعه
منبعسایت سینماسینما
امتیاز منتقد به فیلم :

این یادداشت در روز اول جشنواره فیلم فجر بر فیلم «سال دوم دانشکده من» نوشته شده است و طبیعتاً نقدهای مفصل و کامل فیلم در زمان اکران عمومی نوشته و منتشر خواهد شد:

  

اگر «من ترانه 15 سال دارم»، «دیشب باباتو دیدم آیدا» و «دختری با کفش های کتانی» را سه گانه موفق کارنامه رسول صدرعاملی به شمار آوریم که همواره نگاهی دغدغه مند به مسائل و مشکلات دختران جوان و نوجوان داشته است، «سال دوم دانشکده من» را باید نوعی عقبگرد در کارنامه ی این کارگردان به شمار آورد.
رسول صدرعاملی در «سال دوم دانشکده من» از دغدغه های اجتماعی معمولِ خود فاصله گرفته است و از منظری دیگر به زندگی دختر دانشجوی فیلم خود می نگرد. نمی دانم دغدغه اصلی فیلمساز در این فیلم دقیقاً چه بوده است؟ اساساً حرف فیلم چیست؟ مسئله اش چیست؟ آیا مضمون آن دوستی و وفاداری و تقابلش با خیانت است؟ اگر قصد صدرعاملی طرح چنین مسئله ای بوده باید عنوان کنم که متاسفانه این نگاه در فیلم اصلاً آنطور که باید شکل نگرفته و در حد یک ایده باقی مانده است. شاید این اشکال از فیلمنامه  ی کار نشئت می گیرد؛ متاسفانه فیلنامه نمی تواند در طرح بحران ها تکان دهنده عمل کند؛ درواقع بحرانی چون "به کما رفتن" یکی از دو شخصیت اصلی فیلم، باید واقعه ی بزرگی باشد اما هرگز به مسئله مهمِ فیلم بدل نمی شود و در جاهایی حتی کاملاً فراموش میشود. همچنین کاراکترها در فیلمنامه به سرانجام نمی رسند. در فیلم شاهد برخی کنش ها هستیم که تندی و تیزی شیوه ی مطرح شدنشان انتظار بروز واکنش هایی عظیم را در ما ایجاد می کند حال آن که واکنش ها هرگز آن قدر قدرتمند و خیره کننده نیستند. مثلاً آوا، مسئله ی دوست پسرش (پدرام شریفی) را از پدر و مادرش (علی مصفا و نیلوفر خوش خلق) پنهان کرده است، در نتیجه انتظار می رود افشای این راز، تبعات فاجعه آمیزی را در فیلم رقم بزند اما برخورد خانواده با این مسئله آن قدر معمولی ست که این پرسش ایجاد می شود که اساساً چرا این موضوع به آن شکل حاد در ابتدای فیلم مطرح می شود؟ همچنین بازجویی از مهتاب در اداره پلیس، پرسش های مشکوک والدین آوا از او و یا طعنه های خانم نوزاد (ویشکا آسایش) به او مبنی در دست داشتنش در اتفاقی که برای آوا رخ داده است این انتظار را در مخاطب مطرح می کند که این اتهامات و پرسش های شبهه آور در نهایت جایی مهتاب را دچار دردسر کنند اما همه ی این ها نیز جایی از فیلم به حال خود رها می شوند و کاملاً بی اهمیت!
از دیگر اشکالات فیلم آن است که متاسفانه مولفه های آشنا و خوشایند فیلم های صدرعاملی از آن حذف شده اند یا شاید بهتر باشد بگویم، مولفه های آشنای فیلم های نوجوانانه ی او در کار با مولفه های سینمای پرویز شهبازی و فیلم های تجاری شخصِ صدرعاملی ادغام و تلفیق شده اند و کار را تا حدودی دچار فقدان هویت کرده اند. در «سال دوم دانشکده من» کمی از «دربند» پرویز شهبازی را می بینیم، کمی از سه گانه خود صدرعاملی را و حتا المان هایی از فیلم های گیشه ای قدیمی او چون «پاییزان» و شیوه ی پایان بندی کار (انتخاب پایان باز) نیز تمهیدی ست برای عقب نیفتادن فیلم از جریان فیلم های جدید سینمای ایران که پایان بازِ غیرهدفمند به نوعی ژست در آنها بدل شده است.
درنهایت، بی انصافیست اگر «سال دوم دانشکده من» را فیلم بدی به شمار آوریم. اما اگر آن را با دیگر آثار سازنده اش مقایسه کنیم درخواهیم یافت که به وضوح فیلم، چیزهایی کم دارد و نمی توان آن را هم سطح فیلم های خوبِ صدرعاملی قرار داد. این که فیلمساز نهایت سعی خود را می کند تا به سینمایِ روز ایران نزدیک شود و فیلمی بسازد که کهنه و عقب مانده نباشد، اما به زعم من، او آنقدر که باید با دنیای جوانان امروزی آشنا نیست و دغدغه ی انسانی ای را که برای کاراکتر اصلی خود در نظر می گیرد تا حدودی دور از دغدغه های جوانان امروزی ست.
انتخاب بازیگران فیلم از نقاط قوت آن است. دو بازیگر جوان و تازه کار فیلم، هر دو از عهده نقش آفرینی به درستی برآمده اند و بازی هایشان به اندازه است. نقش های دیگر فیلم، معمولی و مسطح اند و شاید هر بازیگر نه چندان مشهوری هم می توانست از عهده ایفایشان برآید. این که فیلمساز چرا برای این نقش ها به سراغ ویترینی از بازیگران شناخته شده چون بابک حمیدیان، علی مصفا، ویشکا آسایش، افشین هاشمی، شقایق فراهانی، نیلوفر خوش خلق و ... رفته است احتمالاً به منظور حفظ گیشه فیلم بوده است اما ای کاش دست کم این نقش ها کمی مهم تر و پررنگ تر  بودند یا جای کار بیشتری داشتند؛ این در حالی ست که همه ی آن ها در حد و اندازه ی چند نقش مکمل نه چندان درخشان باقی می مانند.

3

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

سلماز ادیب
۳ ماه پیش
خیلی مزخرف بود این فیلم. فیلمسازامون می خوان از خودشونم تقلید کنند جدیداً! ایشون خواسته نقبی به گذشته بزنه و فیلمهای خوب قدیمیشو بازسازی کنه ولی متاسفانه تیرش ب سنگ خورده
خطر لو رفتن داستان
پاسخ: