ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید
0
عاطفه ابراهیمی
۴ سال پیش - ۳ دقیقه مطالعه

من به آفرینش فردی معتقدم

در حاشیه جشنواره فیلم کوتاه رضوی یزد، کارگاه بازیگری با حضور قطب الدین صادقی از برجسته ترین اساتید این عرصه برگزار شد. در فاصله کوتاه بین این کارگاه یک روزه و در حالی که حدود 100 از هنرجویان مشتاق...

کارگاه بازیگری چهارمین باب از طریق الرضای یازدهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه مستند و داستانی رضوی یزد بود. کارگاهی که با حضور یکی از برجسته ترین اساتید عرصه بازیگری دکتر قطب الدین صادقی برگزار شد. صادقی تحصیلات عالیه دانشگاهی دارد، تدریس می کند نمایشنامه و فیلمنامه می نویسد در عین حال فیلم می سازد و بازی می کند. او یکی از نامدارترین های عرصه هنر در ایران است. بسیاری از بازیگران مطرح سینمای ایران در سال های نه چندان دور از کلاس ها و تجربیات او بهره بردند. در فاصله کوتاه بین این کارگاه یک روزه و در حالی که حدود 100 از هنرجویان مشتاق و منتظر شروع کلاس بودند با قطب الدین صادقی از علاقه اش به هنر و توصیه هایش به جوانان علاقه مند به سینما حرف زدیم.

آقای دکتر، کارگاه بازیگری از برنامه های طریق الرضای جشنواره، یک کارگاه یک روزه است قطعا نمی توان تمام اصول بازیگری را در یک روز آموزش داد، مهم ترین سرفصل هایی که در اینجا آموزش می دهید چیست؟

این کارگاه باید حداقل یک ترم طول بکشد تا بتوان جزء به جزء تمام موارد را تمرین کرد و به نتیجه رسید. منتها به ضرورت جشنواره و زمان اندکی که در اختیار ما هست، تلاش کردم تا چارچوب محکمی از کار بازیگر ارائه بدهم. امروز روی سه محور اساسی تاکید می کنیم. اولین محور، کشف شخصیت است، اینکه یک بازیگر چگونه باید شخصیتش را کشف کند. دوم اینکه چگونه آن را بازی کند و سومین محور اینکه چگونه هدایت شود که البته در حیطه کاری کارگردان است.

شما تحصیلات عالیه در تئاتر دارید، بازیگر تربیت کردید، مدرس بودید، نمایشنامه و فیلمنامه نوشتید در سینما و تلویزیون بازی کردید و به گونه ای می توان گفت در هنر، جامع بودید، کدام بخش از هنر برایتان لذت بخش تر است؟

در هر دوره ای یکی از این ها برایم جذاب تر بود. زمانی که دانشجو بودم بازیگری برایم بسیار شیرین بود. به مرور کشف کردم چقدر به کارگردانی علاقه دارم. بعد از مدتی دیدم ایده هایی برای نوشتن دارم و تا الان حدود 48 نمایشنامه نوشتم. در مقابل تربیت دانشگاهی داشتم و پژوهشگر بودم و 180 مقاله پژوهشی دارم. مدتی نقد می نوشتم در هر دوره ای از فعالیت کاری ام هر لجظه چیزی را کشف کردم که مکمل یکدیگر بودند. البته به نظرم همه این ها از یک جنس و از یک خانواده و تمام آن ها هم سازنده هستند.

شما از هنرمندانی هستید که تحصیلات عالیه دانشگاهی دارید چقدر تحصیلات آکادمیک رو موثر می دانید؟

خیلی زیاد. زمانی که شما هنر را از ریشه بشناسید، تاریخ هنر، سبک ها و تحولاتش را یاد بگیرید هدفتان روشن می شود و به عبارتی سرگردان نیستید. زمانی که شما با سواد هستید می توانید اشتباهات خود را اصلاح کنید. آنچه که دانشگاه به خصوص دانشگاه سوربن به من یاد داد، متدولوژی بود. یعنی به قول دکارت گفتار در روش راه بردن عقل. به این معنا که به هر چیز چگونه چارچوب و ساختار بدهم. این باعث می شود مطالب را به سرعت با یک تکنیک عقلانی دکارتی، دسته بندی کرده و یک سیر پیش رونده منطقی به آن بدهم. به این صورت که از مقدمه شروع کنم و به یک نتیجه برسم چیزی که برای ما شرقی ها که احساساتی هستیم بسیار لازم است! به هر حال در تربیت دانشگاهی شما عقلانیت را یاد می گیرید.

در دسترس بودن ابزار سینما باعث شده ورود به آن ساده تر شود، شما موافق این ورود هستید؟ به نظرتان سینما، خودش آدم های خلاق را انتخاب می کند؟

ببینید من هنوز هنر را یک چیز دستی و یدی می بینم و نه ماشینی. ژاپنی ها دستگاهی ساخته اند که تمامی سازها را می زند اما نوازنده ای تربیت نمی کند. قدیم ها وقتی می خواستی مثلا ویولن یاد بگیری باید 10 سال مشق می کردی و ذره ذره یاد می گرفتی. سینما هم به همین شکل است. من طرفدار یک آفرینش فردی ام، این تصایر این آفرینش باید از تمام فیلترهای درونی شما از سواد، آموخته های تکنیکی، عواطف و احساسات شما عبور کند. هر کسی می تواند به یک ماشین تکیه کند مهم این است که شما در حد یک ماشین نیرومند عمل کنید. کسی فیلمساز است که بدون توسل به حقه های جدید، فیلم بسازد. به همین علت من این فیلمسازی جدید صنعتی هالیوود را نه دوست دارم و نه قبول دارم. اینکه تو با یک دوربین و با حس فیلم بسازی قدرت تاثیر بیشتری دارد.

جشنواره فیلم کوتاه رضوی یک جشنواره ملی است ولی در شهرستان یزد برگزار می شود این جشنواره به فیلمسازان جوان جسارت ورود به عرصه فیلمسازی را داد برای علاقه مندانی که در شهرستان ها به اساتیدی مثل شما دسترسی ندارند چه توصیه ای دارید که خود را با علم روز همگام کنند؟

من به خودآموزی های بومی اعتقاد ندارم. باید به جریان های بزرگ آکادمیک ملی و حتی جهانی وصل شد. تا دریچه هایی پیش روی شما باز بشود و از این ذوق شهرستانی به یک علم جهانی دست پیدا کنید. از طریق کتاب، مدرس، جشنواره هامی توان به این مهم دست یافت البته باید بخواهید که این اتفاق بیفتد. و باید برای این کار وقت و هزینه صرف کنید.