نقد فیلم چهل و هفت, Forty Seven, زنان غمگین شهر

۳ سال پیش

۱۱ خرداد ۱۳۹۷

آرش پارساپور

امتیاز منتقد به این اثر: ۵ از ۱۰

علیرضا عطاا... تبریزی و احمد طراقچی دو کارگردان فیلم اولی هستند که اثر سینمایی اجتماعی خود را با نام «چهل و هفت» به هر نحوی که شده وارد جشنواره جهانی فجر كرده‌اند. لابد از خود می‌پرسید چرا از عبارت به هر نحوی که شده استفاده کرده‌ام؛ چون طبق هیچ صراطی نمی‌توان پذیرفت این فیلم پراز اشکال صلاحیت حضور در یک جشنواره سینمایی (آن هم از نوع بین‌المللی) را داشته باشد. فیلم «چهل و هفت » قرار است درباره خشونت علیه زنان باشد و این شعار را چنان پشت...

- /۱۰
امتیاز سلام سینما

از ۰ رای

امتیاز دهید :

«چهل و 7» روایتگر داستان سه زن از سه طبقه اجتماعی در شب آغاز زمستان است. *** تماشای این فیلم به افراد زیر 15سال توصیه نمی‌شود ***


علیرضا عطاا... تبریزی و احمد طراقچی دو کارگردان فیلم اولی هستند که اثر سینمایی اجتماعی خود را با نام «چهل و هفت» به هر نحوی که شده وارد جشنواره جهانی فجر كرده‌اند. لابد از خود می‌پرسید چرا از عبارت به هر نحوی که شده استفاده کرده‌ام؛ چون طبق هیچ صراطی نمی‌توان پذیرفت این فیلم پراز اشکال صلاحیت حضور در یک جشنواره سینمایی (آن هم از نوع بین‌المللی) را داشته باشد. فیلم «چهل و هفت » قرار است درباره خشونت علیه زنان باشد و این شعار را چنان پشت اشتباهات مکرر خود پنهان می‌کند که مخاطب بیشتر از آنکه به محتوای اجتماعی فیلم دقت کند، به سوتی‌ها، گاف‌ها و ایرادات فیلمنامه و البته خود سکانس‌ها می‌خندد. فیلم چهل و هفت از سه اپیزود مجزا تشکیل شده که در پیچش‌های داستانی به هم ربط پیدا می‌کنند. این نوع فیلمنامه که چند سالی است در ایران باب شده، به خودی خود می‌تواند دستمایه ساخت آثار جذابی باشد و با وجود کمی نخ‌نما شدن، هنوز در سینمای دنیا از آن استفاده می‌شود و ‌گاه با خلاقیت‌های سناریست، شاهد یک اثر درخور توجه خواهیم بود. اما دو نفری که برای «چهل و هفت» فیلمنامه را نوشته‌اند (و خودشان هم آن را کارگردانی کرده‌اند) نتوانسته‌اند این ربط داستانی را خوب از آب در بیاورند و اشتباهات فاحشی در روایت خود داشته‌اند که فیلم را غیرقابل هضم می‌کند.

داستان از فرار یک زن از دست کتک‌های شوهرش است که با ورود دخترش به منزل شروع می‌شود. دختر به محض ورود به خانه متوجه دعوای مادر و پدرش شده و بعد از بگو مگو با پدرش (با بازی حمیدرضا آذرنگ) به همراه او به سطح شهر رفته تا مادر گریخته را بیابند. در همین حین متوجه می‌شویم که مادر (با بازی شقایق فراهانی) با زن پرستار و پولداري به نام کتی(با بازی لادن مستوفی) تصادف کرده و با او همسفر خیابان‌های شهر تهران در شب یلدا می‌شود. از آنسو مادر دیگری (با بازی ریما رامین فر) را داریم که به دستفروشی مشغول است و شوهر معتاد دخترش به زندان افتاده. او و دخترش بعد از اینکه پی به حاملگی دختر می‌برند، تصمیم می‌گیرند بچه را سقط كند و... .

فارغ از ایرادات فنی فیلم «چهل و هفت» مثل طراحی صحنه و طراحی لباس مضحک بازیگران فیلم و دیگر مواردی که برای شرح دادن آن نیاز به یک طومار است، مشکل اصلی و فاجعه‌بار فیلم فیلمنامه نوشته شده توسط علیرضا عطاا... تبریزی و احمد طراقچی است که ادعا کرده‌اند مشکلات اجتماعی از جمله خشونت زنان را به روی کاغذ آورده‌اند. البته تبریزی به رسم چسباندن آثار سینمایی به آثاری همچون فرهادی در مصاحبه مطبوعاتی خود اصرار داشت که « این فیلم درباره تصمیم‌گیری و انتخاب است اما انتخابی از سر اجبار »؛ گرچه تنها چیزی که در فیلم مشاهده می‌شود انتخاب‌هایی از روی جهالت است و نه اجبار. جهل بودن فیلمنامه از دیالوگ‌ها گرفته (جایی که کتی از روی علم غیب به مادر فراری می‌گوید که خانواده‌ات همین نزدیک هستند، برویم ببینم منزل هستند یا نه) تا خط روایی کلی آن (مادری که دخترش به خاطر عمل جراحی یک پزشک مرده و بی‌خیال است!) یا در ظهور شخصیت‌های اضافی و بی‌ربط (مانند سرایدار مجتمع پزشکی) وجود دارد و این موارد باعث می‌شود که تماشاگر بپندارد به شعور او توهین شده است. به تمام این اشکالات، شروع سرد و حوصله‌سربر فیلم را اضافه کنید که نزدیک به 20 دقیقه هم طول می‌کشد و تماشاگر را دلزده می‌کند.

از آنسو به جز ریما رامین فر، بقیه بازیگران فیلم با اینکه چهره‌های نسبتا مطرحی در سینما هستند، بازی بدی از خود ارائه می‌دهند. حمیدرضا آذرنگ در این بین مصنوعی‌ترین بازی خود را از یک پدر عصبانی نشان می‌دهد و شقایق فراهانی هم با اینکه نسبتا در نقش خود فرو رفته اما گریم بد و از آن بدتر، همان فیلمنامه ضعیف در پرداخت کاراکتر او باعث شده تا بازی‌اش بد به چشم بیاید.بازهم باید تکرار کنم که پاشنه آشیل فیلم دو کارگردان مذکور، فیلمنامه آن است و این دو تن که حالا خبر از نوشتن و ساخت فیلم دیگر خود با نام «هفت و نیم» را داده‌اند، به نظرم بهتر است در امر فیلمنامه با شخص حاذقي مشاوره بگیرند تا تکرار این فاجعه را نظاره‌گر نباشیم. فیلم «چهل و هفت» می‌توانست اثر خوبی باشد؛ چرا که هسته اصلی قصه و ماجرا به درد سینمای ایران و جامعه خشونت‌زده می‌خورد ولی پرداخت ضعیف آن چه در مبحث فنی (تدوین‌های فیلم، کلاس درس چگونه فیلم را بد تدوین کنیم، هستند) و چه در مباحث دیگر باعث سقوط آن شده است.


نقدهای مرتبط با این اثر

زخم کاری (Deep Wound)
   زخم کاری یک الگوی بومی سازی و مدرن سازی شده از نمایش مکبث شکسپیر است که خودش اقتباسی از یک کتاب رمان کوتاه به همین اسم است. سریال پر از عناصری است که هم باید در یک اقتباس ادبی جا خوش کرده باشد و هم در یک فیلم گنگستری ایرانی وجود داشته باشد، «محمد حسین مهدویان» در مقام کارگردان اگر صدای آن موسیقی متن و بتمن! نشان دادن قهرمان داستان را کمتر کند، اثری ساخته که تقریبا هیچ نقصی ندارد. با نقد سریال زخم کاری همراه ویجیاتو باشید. در سینمای ایران...ادامه مطلب
گیج گاه
عادل تبریزی در نخستین تجربه جدی خود در مقام کارگردانی یک اثر بلند سینمایی به سراغ سوژه‌ای نخ‌نما به اسم «دهه شصت» و «خاطره بازی» با آن دوران رفته است. اما کاری که او با این سوژه تکراری می‌کند، متفاوت از عمده آثاری است که دیده شده و همین مساله ارزش کارش را بالا می‌برد و احتمالا بازهم همین مساله بوده که باعث شده انبوهی از ستارگان سینمایی در فیلم او نقش آفرینی کنند. آنها همگی با همدیگر ادای دینی به دهه شصت و هفتاد سینما و جامعه ایران انجام...ادامه مطلب
خط فرضی (180° Rule)
فیلم خط فرضی یک اثر فمنیسمی سیاه است که درباره زنان در جامعه ایران صحبت می‌کند. از ترس‌هایی که دارند و خانواده‌هایی که مثل اجل معلق بالای سر آنها هستند و برای آنها تصمیم گیرنده هستند. از دختری دبیرستانی که رابطه نامشروعش باعث بارداری‌اش شده و از ترس پدرش به خانه نمی‌رود تا زنی که باید از شوهرش اجازه بگیرد به یک عروسی خانوادگی با پدر مادرش برود یا نرود. اما آیا «خط فرضی» با بیان کردن این معضل‌ها، تاثیرگذاری هم دارد؟ با نقد فیلم خط فرضی همراه...ادامه مطلب

پربازدیدترین نقدها

علی رضایی
امتیاز منتقد به فیلم / ۱۰
دشمن (Enemy)
نیکی و بدی که در نهاد بشر است، شادی و غمی که در قضا و قدر است، با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل، چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است.ادامه مطلب
انگل (Parasite)
   انگل اگرچه نام یک بیماری در دستگاه گوارش بشر است اما نمونه روانی – سینمایی آن را به خوبی از دوربین بونگ جون هو به تماشا نشستم . فیلم ساز در این اثر با نمایش اخلاقیات در چارچوب شرایط و تلطیف آن بنابر سلیقه شخصیت ها یک روند تکاملی در سیر صعودی روان آدمی را شکسته است . از آنجاییکه همه فیلم های هو و مشخصا : «خاطرات قاتل» و «مادر» در کوشش تغییر اخلاقیات به واسطه شرایط و سائق های شخصی دست و پا می زنند ، «انگل» تا به امروز ضعیف ترین نمونه دیده شده...ادامه مطلب
معین رسولی
امتیاز منتقد به فیلم / ۱۰
عطر: داستان یک قاتل (Perfume: The Story of a Murderer)
عطر،داستان یک قاتل، فیلمی است برگرفته از کتابی با همین نام اثر پاتریک سوسکیند که پرفروش ترین کتاب سال 1985 نیز بوده است.ادامه مطلب
پلتفرم (The Platform)
پلتفرم دارای یک جهان بینی استعاره ای ترسیمی از ماهیت بشر است که علیرغم قرارگیری در ژانر وحشت ممکن است ترس آنی برای مخاطب ایجاد نکند اما ترس عمیقِ ادراکی ایجاد می کند که تامل و تفکر ژرفای مضمونی آن ترس را در ضمیر ناخودآگاهِ مخاطبِ عالی بنا می نهد.ادامه مطلب
عرشیا برجعلی
امتیاز منتقد به فیلم / ۱۰
پرندگان (The birds)
پس از شصت سال، هنوز مبهوت کننده و نفس گیر. کمتر فیلمی را مخصوصا در ژانر ترسناک میتوان پیدا کرد که حتی برای بار دوم، با وجود اطلاع تام بیننده از وقایع پیش رو، هنوز بتواند او را میخکوب کند. فیلم «پرندگان» هیچکاک شاهکاری است که با جلوه های ویژه اگزجره و به ظاهر پرطمطراق یا افکت های صوتی و موجودات خیالی مخاطب را به هراس نمی کشد، بلکه با چیزی این کار را می کند که شاید کسی فکر ترسیدن از آن را هم نکند!ادامه مطلب

نظرهای منتشر شده