ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید
1
مهیار محمد ملکی
۲ سال پیش - ۲ دقیقه مطالعه
منبعکتاب آناتومی فیلم

تصویر-مکان-فیلم(جلسه هفدهم)

فصل سوم  مبحث امروز  فیلم-مکان-تصویر (جلسه هفدهم ) منتقد و تحلیلگر:مهیار محمد ملکی #مهیارمحمدملکی رنگ تصویر فیلم سیاه و سفید رودلف ارنهایم نظریه پرداز فیلم معتقد است که رنگ برای یک فیلم عنصری...

فصل سوم 

مبحث امروز 

فیلم-مکان-تصویر (جلسه هفدهم )

منتقد و تحلیلگر:مهیار محمد ملکی

#مهیارمحمدملکی


رنگ تصویر


فیلم سیاه و سفید


رودلف ارنهایم نظریه پرداز فیلم معتقد است که رنگ برای یک فیلم عنصری فرعی است و تماشاگر میتواند فقدان ان را در فیلم های سیاه و سفید به راحتی بپذیرد تاریخ سینما نشان میدهد که تماشاگر ،جزییات اصلی هر داستانی را که یک فیلم سیاه و سفید تعریف میکند بدون هیچ تردیدی در واقعیت نمایی تصویر میپذیرد


نکته مهم اینجاست که ما هیچگاه نمیتوانیم فیلم رنگی را ،به واسطه مشاهده رنگ در تصویر برتر از سیاه و سفید قلمداد کنیم چرا که رنگ را میتوان تصور کرد


نباید از یاد برد که از اواخر دهه ۱۹۶۰ به بعد است که کاربرد فیلم رنگی به قاعده تبدیل میشود


حتی وقتی هم که فیلم سیاه و سفید قاعده بود فیلم سازان میتوانستند در چارچوب متغیر های تصویر تک رنگ به همان نتایجی برسند که در تصویر رنگی میشود به ان دست یافت


رنگ هایی مثل خاکستری درخشنده


لازم به ذکر است ارزش نمادین رنگ سفید در سینمای سیاه و سفید میتوان چنان ظریف و ماهرانه به کار گرفت که فقدان رنگ هیچ احساس نشود


فیلم رنگی


اگرچه از اواخر دهه ۱۹۶۰ استفاده از فیلم رنگی متداول شده ،اما بعضی فیلم سازان گاه به گاه از فیلم سیاه و سفید استفاده میکنند 

لازم به ذکر است ممکن است فیلم رنگی برای ما طبیعی تر از سیاه و سفید باشد اما میتوان استدلال کرد که سیاه و سفید به واقعیت نزدیکتر است چون :

فاقد قابلیت بزک کردن و شاخ و برگ دادنی است که در ذات رنگ وجود دارد

پس رئالیسم ربطی به رنگ ندارد

پس در نتیجه رنگ عاملی نیست که تعیین کند تصویر چقدر به واقعیت نزدیک است


برای درک مفاهیم بالا به مثال زیر عمیقا توجه بفرمایید


در فیلم قاتلان مادرزاد محصول سال ۱۹۹۴ میلادی از اولیور استون ،

یکی از خشن ترین فیلم های تاریخ سینما،

به تناوب گاه رنگی است و گاه سیاه و سفید ،استون با وادار کردن تماشاگر به تماشای دو جهان متفاوت که در یکی خون قرمز رنگ است و در دومی سیاه ،او را اگاهانه سر در گم میکند 

برای نسلی که با تلویزیون رنگی و سینمای رنگی بزرگ شده است تماشای خون به رنگ سیاه برایشان باور پذیر نیست


از طرف دیگر برای نسلی که با عکس و فیلم سیاه و سفید بزرگ شده است خشونت با تصویر رنگی حکم نوعی نقاشی را دارد و باور پذیر نیست 

بدین ترتیب چه خون سیاه باشد چه قرمز فرقی ندارد مهم این است که رنگ و رئالیسم مترادف نیستند


پایان بحث امروز 

منتقد و تحلیلگر متن:مهیار محمد ملکی

#مهیارمحمدملکی