ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید
0
Amin Dabiri
۴ سال پیش - ۴ دقیقه مطالعه

جیم مثله جشنواره

آنچه که امروز به شکل یک علامت سوال بزرگ مطرح است این است که سهم شهرستانها و استانها از بزرگترین و مهم ترین رویداد سینمایی کشور چقدر است؟ نامعلوم بودن برگزاری یا عدم برگزاری جشنواره تا دقایق...

پرده اول:ذهن پریشان

چشم هایم را به سختی باز میکنم،سعی میکنم کمی روی صندلی جابه جا شوم،نور کم سویی مستقیما درون چشمم می افتد،آزارم می دهد، سعی می کنم به یاد بیاورم کجا هستم.یادم نمی آید...یادم هست هوا سرد بود،نم باران یادم هست،گیشه،بلیت،صف،جشنواره،شلوغی، آخرین چیزهاییست که یادم می اید...

«من» آنجا بودم،در آن شلوغی،خواستم وارد شوم،گفتند«بارکد»بلیتت صحیح نیست...سرگردان،ناگهان او را دیدم.«دختر» کوچکی با موهای فر و قهوه ای را در آغوش گرفته بود.تنها نبود،«بادیگارد»ها احاطه اش کرده بودند.سرم گیج می رفت...در شلوغی کسی صدایم میکرد...انگار صدای «برادرم خسرو»بود.به او خیره شدم،نمیتوانستم روی پاهایم بایستم. درونم پر از «خشم و هیاهو» بود. ثانیه ها به اندازه «ابد و یک روز»طول می کشید.نگاهش کردم،در کنارش یک «لانتوری» ایستاده بود.این «امکان مینا» نبود... توانش را نداشتم سمتش بروم،همانند«اژدهایی که وارد می شود» تمام توانم را بکار گرفتم،خواستم نزدیکش شوم،خواستم در کلوزاپ تماشایش کنم.سرمای شدیدی تنم را لرزاند؛خودم را میان یک اکسترم لانگ شات احساس کردم.سرم را پایین انداختم ،کفشهایم نبودند پرسیدم «کفشهایم کو؟» جوابی نشنیدم انگار کسی وجودم را احساس نمیکرد. بار دیگر پایین را نگاه کردم این بار پاهایم هم نبودند، آشفته سر بلند کردم،او هم نبود من هم نبودم او کجاست؟من کجا هستم؟واقعیت کجاست؟رویا کجاست؟همه چیز در هم امیخته و مبهم است،مرزی بین واقعیت و رویا وجود ندارد.قادر به تشخیص نیستم،چشم هایم را میبندم،همه جا تاریک است. این «جادوی سینماست»

پرده دوم:جشنواره از نگاهی دیگر

جشنواره فیلم فجر مهم ترین رویداد سینمایی کشور هرساله از دوازدهم تا بیست و دوم بهمن ماه مصادف با دهه مبارک فجر برگزار می شود.به عقیده بسیاری از منتقدان و سینماگران جشنواره فیلم فجرآغاز سال جدید سینمایی کشور است و ویترینی است برای نمایش بهترین آثار هر ساله سینمای ایران.این جشنواره در حالی امسال به ایستگاه سی و چهارم رسید که علی رقم همه کاستی ها  با استقبال پرشور مردم و حواشی جالب روبرو شد.شاید بتوان مهم ترین رویداد سینمایی کشور را پر حاشیه ترین جشنواره موجود داخلی دانست. آنچه به جشنواره سی و چهارم رنگ و بویی دیگر داد حضور فیلم های برگزیده و شاخص است که جشنواره سی و چهارم را متمایز از سالهای گذشته کرده و نوید یک سال پربار سینمایی را میدهد.

اما آنچه که به شرحش خواهیم پرداخت نه سلیقه هیئت داوران،نه برندگان،نه بازندگان،نه دیده نشدن حاتمی کیا،نه سکوت محمد زاده، نه متانت پرستویی،نه بیانه های ده نمکی،نه نقدهای تند و تیز فراستی و نه هفت افخمی هیچکدام نیستند...آنچه که امروز به شکل یک علامت سوال بزرگ مطرح است این است که سهم شهرستانها و استانها از بزرگترین و مهم ترین رویداد سینمایی کشور چقدر است؟ نامعلوم بودن برگزاری یا عدم برگزاری جشنواره تا دقایق اخر،شروع همراه با عجله جشنواره،برگزاری جشنواره در کمتر از یک هفته وکیفیت پایین برگزاری در شهرستانها و استانها همه این عوامل باعث می شود که این تفکر بوجود بیاید که انحصار این رویداد فقط برای پایتخت و پایتخت نشینان است و در واقع جشنواره فیلم فجر بزرگترین رویداد سینمایی تهران است نه ایران...

پرده سوم:پانزدهمین جشنواره فیلم فجر شیراز

پانزدهمین جشنواره فیلم فجر شیراز همزمان با سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر تهران برگزار شد.جشنواره ای که هر ساله در شیراز علی رقم استقبال پرشور مردم با افزایش افت کیفیت برگزاری مواجه می شود.مسولان اداره فرهنگ و ارشاد شیراز کمبود منابع مالی و عدم همکاری مسولان عالی رتبه جشنواره در تهران را مسبب این افزایش افت کیفیت برگزاری می دانند.اما آنچه باعث می شود ادعای مسولان اداره فرهنگ و ارشاد شیراز دچار شک و شبهه بشود برگزاری تمام و کمال جشنواره در استان همجوار و رقیب دیرینه در عرصه فرهنگ و هنر می باشد و این پرسش ها مطرح می شود که آیا مسولان عالی رتبه جشنواره تفاوتی بین استانها قائل هستند؟یا کم کاری از جای دیگریست؟

از سویی دیگر مسولان اداره فرهنگ و ارشاد شیراز،مهم ترین عامل به تعویق افتادن و مدت زمان  کوتاه جشنواره در شیراز را عدم ناتوانی در راضی کردن تهیه کنندگان می دانند که این عدم ناتوانی ناشی از کمبود منابع مالی است.شاید دلیل افزایش ناگهانی و نجومی قیمت بلیت های پانزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر شیراز از همین کمبود منابع مالی باشد.اما چرا مسولان برگزاری جشنواره در شیراز از هم اکنون فکر تامین منابع مورد نیاز برای سال آتی و جشنوار آینده نیستند و همه چیز را به لحظات اخر می سپارند؟ چرا مسولان در زمان باقی مانده تا جشنواره آینده  شروع به تجهیز و تعمیر سالنهای سینما نمی کنند تا شهر مدعی فرهنگ و هنر مجبور نباشد جشنواره سینمایی را در تالار برگزارکند؟استقبال و حضور پرشور مردم در جشنواره که حتی با افزایش قیمت بلیت ها رشد بیشتری نسبت به سالهای گذشته داشته و پر بودن سالن ها در همه سانس ها هنوز باعث نشده تا مسولان برگزاری جشنواره در شیراز روند برگزاری را بهبود ببخشند.بررسی این مسائل باعث می شود پرسش «ایا کم کاری از جای دیگریست؟» بیشتر در اذهان عمومی پررنگ تر شود.

برگزاری جشنواره در کمتر از یک هفته،نمایش فیلم ها در تالار و نه در سینما،حضور تنها یازده فیلم از چهل و چهار فیلم حاضر در جشنواره،همه ی سهمی است که شهر مدعی فرهنگ و هنر از مهم ترین رویداد سینمایی کشور دارد.

پرده چهارم:پایان بسته امیدوارکننده

اگر مسولان سینمایی شیراز خواهان آشتی دوباره مردم با سالن های سینماهستند جشنواره بهترین موقعیت است که به راحتی هدر می رود.این روند برگزاری و برخورد ناصحیح کادر اجرایی خصوصا در سینما سعدی که گویی از استقبال مردم ناراضی هستند، نه تنها باعث آشتی مردم با سینما نشده بلکه باعث زدن تیشه به ریشه این قهر دیرینه بین مردم و سالن های سینما می شود.

شاید تنها نقطه امید پانزدهمین جشنواره فیلم فجر شیراز علاوه بر حضور پرشمار مردم،نمایش بهترین های جشنواره در شیراز بود. مخاطبان و دوست داران سینما که به دیدن کارهای درجه دو و سه جشنواره ای در شیراز عادت کرده بودند در پانزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر شیراز،هرچند در تعداد بسیار محدودی،اما شاهد بهترین آثار جشنواره سی و چهارم بودند.

 امید است با امید به تدبیر وامیددر سالهای اینده شاهد جشنواره ای درخور بزرگی فرهنگ و هنر شهر راز و مردم هنرپرورش باشیم. چرا که این مردم لایق بهترین ها هستند...

امین دبیری