ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم پارادایس, "جمع و جور و به اندازه"

یاسمن خلیلی فرد
۲ ماه پیش - ۲ دقیقه مطالعه
منبعروزنامه هنرمند
امتیاز منتقد به فیلم :

پارادایس» عنوان فیلمی توقیف شده از علی عطشانی است که پس از چهار سال به تازگی فرصت اکران پیدا کرده است.

  

«پارادایس» عنوان فیلمی توقیف شده از علی عطشانی است که پس از چهار سال به تازگی فرصت اکران پیدا کرده است.
«پارادایس»، از همان دسته فیلم هاییست که به مثابه «مارمولک» کمال تبریزی، به سراغ کاراکتر روحانی رفته است و با ایجاد موقعیت های خنده دار و کمیک، سعی بر آن دارد تا پیام مذهبی خود را به واسطه ی فضایی کمدی و با لحنی طنز مطرح کند.
طبیعتاً چنین فیلم­هایی می­توانند دست کارگردان را تاحدودی بسته نگاه دارند چرا که به تصویر کشیدن مضمون روحانیت و کاراکتر روحانی به عنوان شخصیت محوری در فیلم آن هم فیلمی کمدی، به طبع محدودیت های زیادی را برای فیلمساز و فیلمنامه نویس ایجاد می کند، با این حال، به رغم همه سانسورها و بخش های حذف شده، به زعم من، «پارادایس» همچنان فیلم خوبی است که همه چیزش به اندازه است و می تواند رضایت مخاطب را جلب کند.
این "به اندازه بودن"، در وهله اول همان بخش های کمیک کار را مد نظر قرار می دهد. فیلم می توانست مملو از شوخی های بی ربط و زیاد از حد باشد اما این اتفاق نیفتاده است. حجم شوخی ها متناسب با فضای فیلم است و بیش از آن که از شوخی های لوس و مبتذل کلامی بهره گرفته شود تلاش می شود تا شوخی هایی بامفهوم و هدفمند مورد استفاده قرار گیرند. همچنین، می توان «پارادایس» را یک کمدی موقعیت نیز به حساب آورد؛ بسیاری از رخدادها، کنش و واکنش ها و موقعیت های پیش آمده برای کاراکترها درواقع بستر ایجاد شوخی را در کار فراهم می آورند. درواقع، سفر آلمان سه روحانی به دعوت یک دختر جوان آلمانی خود جرقه اصلی اتفاقاتِ بامزه را می زند.
فیلمنامه ی «پارادایس» نسبتاً شسته رفته است. درواقع فیلمنامه به صرف شوخی ها و موقعیت بالقوه ی کاراکترها – که خود می توانستند کلیت فیلمنامه را تحت تأثیر قرار دهد- نوشته نشده است بلکه سعی بر آن شده تا عناصر در جای درست خود قرار گیرند و کارکردی درست داشته باشند و درواقع فیلمنامه ای مستحکم، درام را پیش ببرد.
در کنار توجه به عناصر کمیک، فیلمساز هرگز به بیراهه نمی رود. درواقع عناصر رئالیستی کار، فدای بامزه تر شدن آن نمی شوند. در حالی که فیلمساز می توانست در انتهای فیلم محسن را به آلیشیا برساند، طبق منطق روایی، کار را آن گونه که به صلاح است به پایان می رساند تا فیلم از بسیاری از کمدی های مبتذل با پایان خوش و خام دستانه فاصله گیرد.
انتخاب بازیگرانِ فیلم، از نقاط مثبت آن است. ترکیب جواد عزتی و مهران رجبی با بازیگری کمتر شناخته شده مجموعه درستی از انتخابهای کارگردان است و بازی های خوب این بازیگران، بر بار طنز فیلم می افزاید.
موسیقی متن کار، می توانست حجم کمتری داشته باشد و با فضای کار سنخیتی بیشتر.
بسیاری از فیلم هایی که در کشورهایی دیگر فیلمبرداری می شوند تنها با استناد بر فضاهای جغرافیایی کشور خارجی به نحوی سر و ته قضیه را هم می آورند. درواقع بخش عمده ای از کار به نمایش زیبایی ها و جاذبه های کشور مقصد اختصاص می یابد، حال آن که استفاده از چنین فضاهایی در «پارادایس» به اندازه است و شکلی اغراق آمیز به خود نمی گیرد.
در نهایت باید عنوان کنم، «پارادایس» فیلمی است که برخلاف بسیاری از فیلمهایی که در کشوری دیگر فیلمبرداری شده اند ساختار و اجرای بهتری دارد، از لوده بازی فاصله گرفته و سعی می کند بر متن خود وفادار باشد و درگیر حواشی و زوائد مخرب نشود. فیلم را علی رغم سانسورها و برخی از حذفیاتش می توان همچنان به عنوان یک اثر سالمِ سرگرم کننده تماشا کرد و پشیمان نشد.

2

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

هنوز نظری ثبت نشده است