ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم ستاره ای متولد شد, A Star Is Born, شعری که شاعری دیگر سروده بود

انصار امینی
۵ ماه پیش - ۵ دقیقه مطالعه
امتیاز منتقد به فیلم :

  شاید اگر نگاهی غیرمنتقدانه به فیلم داشته باشیم از همان سکانس های اول آشنایی جسکون با الی، ذهنمان به سمت "عشق در نگاه اول" سُر می خورد و ایمان به این عشق، سیر داستان را برای ما دلپذیر و باورپذیر می کند اما در قاموسِ نقد، فیلم، تنها روایت یک داستان نیست! کما اینکه فرق اصلی رُمان با فیلم، اکت(Act) و بازی هنرپیشگان بعلاوه هنر کارگردان در نمایش و تحکمِ دوربین در صحنه و تصویر است، وگرنه در رمان، پیرنگ، روایت داستان،گره افکنی، اوج و فرود و شخصیت...

  

ستاره ای متولد شد عنوان فیلمی از بردلی کوپر در سال 2018  است که اولین تجربه ی کارگردانی این بازیگر نیز محسوب می شود. در سال 1937 ویلیام ای ولمن فیلمی با همین عنوان را ساخت که داستانی مشابه با همین را فیلم دارد؛ دختری روستایی به نام اِستر که می خواهد در هالیوود معروف شود و البته در تلاش برای رسیدن به هدفش، به بازیگر معروفی به نام نورمن برمی خورد که به مشروبات الکلی اعتیاد شدید دارد. اِستر با شانسی که بواسطه نورمن بدست می آورد موفق می شود در هالیوود در قالب یک بازیگر خود را مطرح کند. نورمن، از این دختر با استعداد، خواستگاری می کند و بازیگرِ تازه کار، قبول این ازدواج را مشروط به ترک اعتیاد به مشروب از طرف سوپراستار دیروز می کند.

استر، یک شبه رهِ صد ساله را با اعلامِ نامش بعنوان برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن طی می کند، در همین حین وقتی این بازیگر برای گرفتن جایزه اش به بالای سِن می رود با عکس العمل نامناسب نورمن که سیاه مست است مواجه می شود که در عوالم خود، بدون توجه به همسرش و تماشاگران، نطق استر را قطع می کند. در ادامه فیلم، اگرچه استر سعی می کند تا نورمن را دوباره به روزهای شکوهش برگرداند اما شکست می خورد و  شخصیت مردِ فیلم خودکشی می کند و البته در آخر نیز شخصیت زن فیلم، خود را موظف به تشکر از نورمن در مقابل تماشگران می داند. 

این توضیح کوتاه، برای کسانی که فیلم بردلی کوپر ساخته شده در سال 2018 را دیده اند کاملا آشناست چه اینکه این فیلمنامه یک بازنویسی از داستانی قدیمی است با این تفاوت که شخصیتِ اصلی فیلم کوپر، خواننده است و نقش آن را لیدی گاگا، خواننده معروف، بازی می کند و در نسخه ویلیام ای ولمن، دختر ناشناس فیلم، رویای بازیگر شدن در هالیوود را در سر دارد! لازم به ذکر است که 3فیلم دیگر نیز پیش از کوپر براساس این داستان ساخته شده اند.

فیلم ستاره ای متولد شد با جسکون(با بازی بردلی کوپر) شروع می شود خواننده ای مشهور که بعد از پایان یکی از کنسرت هایش، به میخانه ای وارد می شود دختری به نام الی در همین زمان روی استیج می رود، آواز  می خواند و خواننده ی معروف در چشم به هم زدنی، دل به الی می بندد؛ جکسون مانند نورمن در فیلم ویلیام ای ولمن، واسطه ای است تا این دختر جوان را در آنی، مشهور کند، ادامه داستان هم به مانند نسخه پیشین و اصلی این فیلم در سال 1937 است و در پایان با خودکشی جکسون و تقدیم آخرین ترانه فیلم توسط الی به شوهرش، تمام می شود. 

شاید اگر نگاهی غیرمنتقدانه به فیلم داشته باشیم از همان سکانس های اول آشنایی جسکون با الی، ذهنمان به سمت "عشق در نگاه اول" سُر می خورد و ایمان به این عشق، سیر داستان را برای ما دلپذیر و باورپذیر می کند اما در قاموسِ نقد، فیلم، تنها روایت یک داستان نیست! کما اینکه فرق اصلی رُمان با فیلم، اکت(Act) و بازی هنرپیشگان بعلاوه هنر کارگردان در نمایش و تحکمِ دوربین در صحنه و تصویر است، وگرنه در رمان، پیرنگ، روایت داستان،گره افکنی، اوج و فرود و شخصیت پردازی به مانند فیلم، از شناسه های اصلی هستند. 

شاید بتوان گفت که زیباترین صحنه فیلم، زمانی است که الی کنار سِن تماشگران ایستاده است و بی مقدمه، جکسون او را دعوت می کند تا ترانه اش را بخواند؛ این لحظه ی شگرف، می تواند هر انسان زجرکشیده در راه موفقیت را به دنبال خود بکشاند و قادر به همذات پندار کردن مخاطب، با الی است که درهای موفقیت، پس از آرزوهای خواننده شدن، به سویش باز می شود. 

در این بین یکی از ضعف های فیلم، انتخاب نه چندان درست لیدی گاگا بعنوان معشوقه بردلی کوپر است، این نظر برمبنای دو دلیل است: 1-از لحاظ فیزیک و صورت، جکسون بر الی برتری دارد و کارگردان می توانست بازیگری زیباتر با فیزیکی متناسب با خود را برای این نقش انتخاب کند تا تماشاگر به جکسون حق بدهد که عشق در نگاه اول را با بانویی در قد و قامت خود تجربه کند 2-همچنین شاید مخاطبی که اهل تحقیق نیست اولین جرقه ی ذهنیش با توجه به حضور یک خواننده مشهور این باشد که این فیلم، بریده ای از زندگی لیدی گاگاست! که البته اینگونه نبوده است.

در این فیلم به ندرت از لانگ شات استفاده می شود و حتی برای نشان دادنِ جمعیتِ کنسرت ها، دوربین به سرعت، کلوزآپ می شود و نمای نزدیک بازیگران را نشان می دهد و در واقع اجازه ی حضور و هم ذات پنداری مخاطب را بعنوان تماشاگر یکی از این کنسرت ها در فیلم از او می گیرد.

فیلم در یک پارادوکس قرار دارد از طرفی سرعت در سکانس هاست تا زودتر الی به شهرت برسد و جکسون سقوط کند و از طرفی دیگر گرفتار برخی از صحنه هایی می شود که براحتی می توانستند حذف شوند مانند وقتی که الی با پدرش در خصوص کودکی اش صحبت می کند و اینکه پدرش، مدام پیانوی او را در مکان های متفاوت جابجا می کرده است که بیشتر می توانست قسمتی از یک مستند برای فردی موفق باشد تا بخشی از فیلم! اختصاص دادن چند سکانس فرعی، به دوستان پدر الی نیز کارکردی در فیلم ندارد، چه اینکه تنها حرف زدن ها و غُر زدن های بی مورد نصیب تماشاگر می شود. براین اساس حذف این بخش ها می توانست "ستاره ای متولد شد" را به حدود یک ساعت و نیم تقلیل دهد و استحکام آن نیز بیشتر شود.

کارگردان، براحتی از کنار بعضی از سکانس ها عبور کرده است در حالی که می توانست تاثیرگذاری بیشتر و بهتری داشته باشد؛ از جمله وقتی که الی به دیدن جسکون می آید تا به او برای ترک اعتیاد روحیه بدهد. جسکون با یادآوری گذشته، ابراز نارحتی می کند اما نمی تواند بغضی باورپذیر را ارائه دهد و گویی بردلی کوپر در مقام کارگردان سعی می کند این صحنه را سریعا تمام کند؛ کما اینکه غیر از اینکه صدای بغض آلودی از او نمی شنویم اشکی را هم از او نمی بینیم که از چشمانش جاری شود؛ یا وقتی جسکون مُرده است و الی با بی نظمی و شتاب زدگی خاصی به چند قاب عکس حمله می کند بی آنکه احساس خشم و تأثر را منتقل کند.

فیلم سعی دارد رابطه ای عاشقانه را به تصویر بکشد اما در نشان دادن آن توسط بازیگران ضعیف عمل کرده است، دیالوگ ها، در سطح باقی مانده اند و کارگردان برای نشان دادن این عشق، دست به دامن چند صحنه ی عریانی و سکس بازیگران شده است که می توانست با تمرکز بر دیالوگ ها و خلق صحنه های احساسی تر، لحظات شگرف بهتری را پدید آورد. چراکه سکس الی با جکسون، شروع علاقه مندی آنهاست و البته آغازی برای ترقی الی که چندان داستانی اخلاقی در راه موفقیت نیست و می تواند به نوعی توجیه گر "هدف، وسیله را توجیه می کند" نیز باشد. اگرچه نقطه قوت فیلم در نشان دادن این عشق، در کنسرت های دو نفره آنهاست وقتی هر دو با یکدیگر یک ترانه را هم خوانی می کنند نگاه های زیبایی که در حین خواندن به یکدیگر دارند حس باورپذیری را ارائه می دهد. 

شاید اگر در فیلمنامه، تغییرات بیشتری نسبت به نسخه اصلی و کلاسیک آن صورت می گرفت، دیالوگ های قوی تر می توانستند به انسجام دراماتیک فیلم کمک کنند. همچنین تکرار و بازیابی فیلم از یک نسخه قدیمی، باعث می شود که تماشاگر، پایان داستان را حدس بزند که این امر جذابیت "ستاره ای که متولد شد" را کم می کند. از طرف دیگر این فیلم، اولین تجربه ی کارگردانی بردلی کوپر بوده است، بنابراین می توان برخی از ضعف هایش را در کم تجربگی کارگردان به حساب آورد.

0

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

هنوز نظری ثبت نشده است