ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم گرگ بازی, A Bigger Game, بازی به روایت بازی

هدی مقدسی
۹ ماه پیش - ۱ دقیقه مطالعه
امتیاز منتقد به فیلم :

منتظر اتفاق جدیدی نیستی، به سیاق اکثر فیلم‌های سینمای ایران، یک روایت داستانی از معضلی اجتماعی یا تفی سیاسی می‌تواند تمام فیلم باشد و شاید هم نقد جامعه متوسط ایرانی امروز،چیزی شبیه سعادت آباد مازیار میری.

منتظر اتفاق جدیدی نیستی، به سیاق اکثر فیلم‌های سینمای ایران، یک روایت داستانی از معضلی اجتماعی یا تفی سیاسی می‌تواند تمام فیلم باشد و شاید هم نقد جامعه متوسط ایرانی امروز،چیزی شبیه سعادت آباد مازیار میری. تا نیمه‌های فیلم یک جمع دوستانه و خاطره‌ی عشقی نافرجام و روابط مرموز بین آدمها که گاه بوی علاقه می‌دهد و گاه خیانت، همان تکرار همیشگی را به یادت می‌آورد. اما کورسوی امیدی از میان موسیقی وهم انگیز لحظه‌هایی کوتاه-از آهنگساز خوبی چون هوشیار خیام-و روایت موازی و شاید فلاشبک از تصویر مردی که میان راهروهای سفید بی هویتی مدام در حرکت است، وادارت می‌کند که تماشا را ادامه دهی.

برقها می‌رود و درست از همین لحظه فیلم شروع می‌شود، ورود مردی ناشناس و عجیب، آگاهی از روابط و جزئیات به سان غریبه‌ای ماورایی، و بازی عالی و بینظر دکتر-علی مصفا- که کدهای کوچکش را آرام آرام برای اتفاقی غریب آماده می‌کند.

گرگ بازی که ایده‌اش را از بازی معروف مافیا می‌گیرد، برای من از میانه آغاز و به اوج می‌رسد و در اوج می‌ماند، پایان بندی بی نقص کارگردان، به مثابه‌ی پرسیدن در نهایت امرش و به شیوه‌ای هانکه‌وار، کافیست برای آنکه مطمئن شوی با کارگردانی جسور و متفاوت مواجه‌ای، کارگردانی که از پرسیدن و جواب ندادن واهمه‌ای ندارد، و سالهاست که طعم لذت این همه رهایی در درامی سینمایی را نچشیده بودیم.

سکانس قبل از پایان، تمامی سوالهایی که شاید در نگارش اولیه فیلمنامه از خاطر مجیداسلامی و نظام‌دوست رد شده از زبان بازیگران پرسیده می‌شود و تنها پاسخ درست و بجا همین است که برای یافتن جواب باید خودت هم بازی کنی، یک بازی یزرگ...

فرم روایی عباس نظام‌دوست که ترکیبی از فلاش بک و فوروارد را در همنشینی موازی و در کنارهم نمایش می‌دهد، علاوه بر جذب مخاطب در دنبال کردن فیلم، متناسب با گنگی شخصیت‌ها و ندانستنشان عمل می‌کند، انگار درگیر بازی‌ای شده‌ای که پاسخی جز سوال ندارد!

گرگ بازی فیلم جسور و متفاوتی‌ست که باید با تمام کاستی‌های اندکش-مثلا سادگی و‌حماقت بیش از حد شخصیت پرستو-نگار جواهریان-که اتفاقا کارگردان هم هست،یا مانور بی دلیل و بیش از حد روی دعوای زناشویی لیندا و مهران و همچنین دیالوگهای آغازین فیلم که تنها پیشبرنده‌اند و معرفی-دیده شود و دیده شود.

پانوشت: نیمه‌دوم فیلم و اتفاقات طبقه دوم خانه عجیب و هویت مکانی که روی کل داستان تاثیرگذار است می‌توانست بیشتر و برنده تر باشد،آنقدر که خود خانه را تبدیل به یک شخصیت کند.

0

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

Hamidreza Forouzandeh
۳ ماه پیش
واقعا فيلم از نظر فيلمنامه و كارگرداني بسيار ضعيف است
خطر لو رفتن داستان
پاسخ:
هدی مقدسی
۴ دقیقه پیش
شاید، با اینکه خیلی موافقتون نیستم، اما حداقل مافاوت بودن نجاتش میده

تلفن تماس:

۸۸۳۹۴۲۱۹-۰۲۱

استفاده از مطالب سلام سینما با ذکر منبع مجاز است.

کلیه حقوق این سایت برای سلام سینما محفوظ می‌باشد.

راه های ارتباطی با ما در شبکه های اجتماعی و پاسخ به سوالات شما:

logo-samandehi