ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

یادداشتی بر فیلم به وقت شام, اینجا کسی فریاد نمی‌زند.

هدی مقدسی
۲ سال پیش - ۱ دقیقه مطالعه
امتیاز منتقد به فیلم :

به وقت شام همان نشانه‌های همیشگی فیلم‌های حاتمی‌کیا را یدک می‌کشد، همه‌ی باندهای پراسترس فرودگاه‌های به نام پدروارش، پلانهای شکه کننده انفجارها و مرگهای «چ»،موسیقی حزن‌انگیز و درعین حال حماسی کرخه تا راینی‌اش نماهای پرحرکت ارتفاع پستی‌اش و دعواهای پدر فرزندی موج مرده‌گونه اش، ولی اینجا هیچ خبری از مردان آژانس شیشه‌اش نیست


چرا کسی فریاد نمی‌زند؟

ساعت که از ۷ می‌گذرد و به پایان نزدیک می‌شوی فکر می‌کنی تمام شد همه نفس زدنها و اضطرابهای دراماتیکم، ولی پایان بندی با آن انفجار از پیش قابل وقوع و شامی که اینار چیزی جز تن آدمیانی در بند نیست، طعنه می‌زند به همه‌ آنچه که پیش بینی می‌کردی و نفست آنچنان حبس می‌شود که اصلا بیرون نمی‌آید. 

پروازی شماتیک روی پهنه آبی آسمانی که خنده کودکانش هم مال تونیست.

به وقت شام همان نشانه‌های همیشگی فیلم‌های حاتمی‌کیا را یدک می‌کشد، همه‌ی باندهای پراسترس فرودگاه‌های به نام پدروارش، پلانهای شکه کننده انفجارها و مرگهای «چ»،موسیقی حزن‌انگیز و درعین حال حماسی کرخه تا راینی‌اش نماهای پرحرکت ارتفاع پستی‌اش و دعواهای پدر فرزندی موج مرده‌گونه اش، ولی اینجا هیچ خبری از مردان آژانس شیشه‌اش نیست! مردانی که حرف بزنند، آنقدر محکم و جسور که پرچم ایران را به مثابه نمادی روی دست بچرخانند، مردان «به وقت شام» حاتمی‌کیا حتی بلد نیستند مثل شخصیت زن روبان قرمز  اسلحه توی دستشان بگیرند، هیچ قهرمانی درکار نیست و هیچ غروری، و بدبختانه هیچ جمله هولناکی که مجابت کند، حق با بادیگارد است.

فیلم با صحنه‌های اعجاب برانگیز اوج و فرود هواپیما و جلوه‌هایی بس ویژه آنچنان درگیرت می‌کند که یادت می‌رود بپرسی، چرا؟ 

انگیزه‌ شخصیتها مسکوت می‌ماند و تنها راه فرارت از این همه نیستی، محتوای امروز همین قصه است که انگار هیچ کس نمی‌داند چرا؟ حتی یونس قهرمان پروری که در مجاب کردن فرزندش هم مانده، حاتمی کیا در کوچکترین و باریکترین لحظه‌های فیلم هایش حرفهایی را گاه به طعنه و گاه به صراحت نصیبمان می‌کرد که حواسمان از تمام جلوه‌های ویژه اش پرت می‌شد، به وقت شام اما با تمام جذابیتهایش چه بصری و چه روایت از اغنای روح مخاطب عاجز است، از این همه سوال و چرا!

باید از حاتمی‌کیای عزیز پرسید، پس فریادهای قهرمان قصه‌هایت کو؟ و شاید تنها جواب ممکن تیغی باشد که برگلویشان کشیده شده که حتی نام فرزندشان را در سکوت داد می‌زنند، درست شبیه یونس فیلم.

به وقت شام فیلمی حرفه‌ای در باب جنگ امروزی‌ست که هرروز اخبارش را می‌شنویم، حرفه‌ای از دیدگاه فرمیک،قصه، کارگردانی و تولید اثری درام.ولی کاش تیغ را از گلویمان بردارند که همه آنچه می‌شود گفت را فریاد بزنیم.

پانوشت: فیلم را دوست دارم با تمام نداشته‌هایش.

پانوشت۲: زنی با گوشواره‌های باروتی، مستندی که امسال ساخته شد، در محتوای درونی‌اش روی دیگری از داعش را نشان می‌دهد که کمی با داعش تک بعدی، خونخواه حاتمی‌کیا متفاوت است.



3

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

مجتبی علی نیا
۲ سال پیش
فیلم به نظر بنده از دو پاره تشکیل شده . قسمت اول که تا میانه فیلم هست و تا جاییه که هواپیما به دست داعش می افته و نیمه دوم پس از اسارت هست. فیلم تو نیمه اول به شدت پر کشش ، هیجان انگیز و گیراست . سکانس ماشین انتحاری و انفجار مهیب با گلوله تانک ، سکانس پرواز از باند و درگیری نیروهای سوری با داعش و و اون دوئل دو ماشین به لحاظ تکنیک و فرم فوق العاده ظاهر میشه . دیالوگها اندک و بیشتر اکشن فیلم حرف میزنه و بسیار جذاب جلو میره . اما بعد از همه اینها و اسارت توسط داعش کلا ورق بر میگرده . فیلم دچار شعارهای حاتمی کیایی میشه . سعی کرده بود تا جایی از فیلم شعار نده ولی نتونسته بود جلوی خودش رو بگیره . دور درجای هواپیما و باد اون که کل داعشیا رو باد میبره یه کاریکاتور بود . اون خانم با موزیک متال تو هواپیما خنده داره ( البته حاتمی کیا مدعیست که تمامی داعشی ها در واقعیت وجود دارن) . سکانس مادر و چادر به سر کشیدن که از بادیگارد شروع شده تکرار میشه !!! در مجموع فیلم در نیمه دوم به شدت با نیمه اول فاصله میگیره و افت شدید میکنه . فیلم به لحاظ جلوه های کامپیوتری مشکل جدی داره . با همه این تفاسیر فیلم حاتمی کیا فیلمی سینماییست با هزینه هنگفت در سینمای به شدت کم تحرک و بی خاصیت ایران . به لحاظ فرم فیلم قابل اعتناییست که دیدنش ضرری نداره .
خطر لو رفتن داستان
پاسخ:
هدی مقدسی
۴۳ دقیقه پیش
ممنونم از نظرتون. موافقم با کمی و کاستی های فیلم و البته شعارزدگی اش. اما حاتمی کیا بدون این شعارها تبدیل به یه کارگردان خوب میشه. حاتمی کیا هویتش رو از ایدئولوژی میگیره که قبولش داره و اتفاقا از بیانش نمی ترسه و براش مهم نیست که چه اتفاقی برای فیلمش میفتهو بله می تونه خیلی حرفه ای تر شاید شبیه الیوراستون آمریکایی شعار بده ولی حاتمی کیا کمی رو بازی می کنه و باید با تمام نقصان هاش براش احترام قائل بود.