ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم دوئت, DUET, ویرانه ها

یاسمن خلیلی فرد
۶ ماه پیش - ۲ دقیقه مطالعه
منبعروزنامه شرق
امتیاز منتقد به فیلم :

«دوئت» اولین فیلم نوید دانش است که پس از چهار سال این روزها به اکران عمومی درآمده است.

  

«دوئت» اولین فیلم نوید دانش است که پس از چهار سال این روزها به اکران عمومی درآمده است.
فیلم در الگوی روایی خود بر ساختار روایت­های مجزا از زندگی­ های چهار شخصیت خود مبتنی شده است و یک مرکز ثقل روایی متمرکز، این چهار آدم را به هم ربط می­ دهد. درام شروع بدی ندارد. در سکانس آغازین فیلم حامد و مینو (مرتضی فرشباف/ هدیه تهرانی) به مخاطب معرفی می­ شوند و بعد سکانس مذکور کات می­ خورد به سکانس کتابفروشی و مواجهه­ ی برنامه­ ریزی­ شده­ ی حامد با سپیده (نگار جواهریان). این ­که نسبت کاراکترها در گذشته و رابطه­ ی حال حاضر آن­ها به ­واسطه­ ی این شیوه از انتخاب رمزگشایی می­شود علاوه بر غافلگیری پیش آمده برای سپیده برای مخاطب نیز تاحدودی غافلگیرکننده است. دوربین از آن­جا به بعد با سپیده همراه می­ شود تا به واکاوی درونیات و تغییر و تحولات روحی او پس از آن اتفاق بپردازد و خوب هم پیش می­ رود اما پس از درگیر شدن مسعود(علی مصفا) همسر سپیده با ماجرا دیگر فیلم به ورطه تکرار و سکون می­ افتد. درام دچار کش ­آمدگی می­ شود و بدتر آن­که دیگر موقعیت­ های فیلمنامه به قصه تبدیل نمی­ شوند و فیلم مدام درجا می­ زند و ریتمی ایستا پیدا می­ کند.
 فیلمنامه ی «دوئت» پتانسیل آن را داشته است که واقعه­های مهمی را شکل دهد یا دست­کم همین وقایع را به شکل هوشمندانه­تری جلو ببرد اما این اتفاق نیفتاده است؛ مثلاً اولین رویارویی مسعود با مینو می­توانست بسیار پخته­تر از شکل فعلی­اش باشد، دیالوگ­های بهتری می­توانستند بین آن­ها شکل بگیرند و شاهد واکنش­های غافلگیرکننده­تری از سوی مینو باشیم اما این سکانس در شکل فعلی­اش هدر رفته است. ضمن آن­که برخی عناصر و المان­های فیلم، نقش کاربردی در درام ندارند. خانه­ی قدیمیِ درحالِ نوسازیِ زوج اول، گرچه به لحاظ سمبلیک می­تواند دلالتگر رابطه­ی قدیمی و ویران­شده­ی مرد و نوسازی آن نمادی از آغاز یک رابطه­ی نو باشد اما به­طور کلی این حجم از تمرکز روی "خانه" کارکردی در درام ندارد و تنها به از ریتم افتادن فیلم منتهی می­شود. ضمن آن­که فیلم از طولانی بودن بعضی سکانس­هایش لطمه خورده است.
«دوئت» شاید ایده­ی اولیه­ی بکر و دست­نخورده­ای داشته باشد اما همین ایده برای شکل ­گیری یک فیلمنامه ی بلند لاغر به نظر می­رسد و آثار کم­ ملاتی­ اش را بر پیکره ­ی کلی فیلم می­ توان دید. درواقع بزنگاه ­های اخلاقی و احساسی ­ای که آدم ­های قصه در آن­ها قرار می­ گیرند پتانسیل چندانی برای خلق کنش ­ها و واکنش­ های مختلف و پرشاخ­ و برگ کاراکترها ندارد و همین کم مایگی درام را دچار رکود کرده و امتیازهای خوب اجرایی فیلم را زیر سایه منطق دراماتیکش مخدوش می­ کند.
 «دوئت» اما اجرای تمیز و شسته ­رفته­ ای دارد. دکوپا­ژهای آن به نسبت فیلم اولی بودنِ کارگردانش دقیق و سنجیده ­اند و فیلمساز به فرم تصویری قابل اعتنایی دست یافته است.
از دیگر امتیازهای فیلم حفظ وحدت و یکدستی لحن آن است به این معنا که لحن فیلم چندپاره نمی ­شود و فضای درام نیز در طول روند پیشرفت آن دچار ازهم ­گسختگی نمی­گردد با این حال رفته ­رفته فیلمنامه نقصان­ های خود را آشکار می­ کند و فقدان درام­ پردازی و قصه­ گویی در فیلم به چشم می ­آید.
سکون و سردی حاکم بر فضای فیلم موجب آن شده است تا بازی ­های درونی بازیگران آن بسیار باورپذیر از آب درآیند. ضمن آن­که دانش در هدایت بازیگران خود کاملاً مسلط عمل کرده است. علی مصفا شبیه مصفای بسیاری از فیلم­های دیگرش است؛ مصمم، متفکر و مملو از سکوتی که در پس آن حرف­ های بسیاری نهفته است. هدیه تهرانی یک دگردیسی ظریف درونی را در بازی خود به نمایش می ­گذارد که به­ جا و به ­اندازه است و نگار جواهریان این بار بازی درونی موجهی دارد که توداری و سکوتِ پرمعنایِ سپیده را خوب درآورده و از بازی­ های بیرونی او متمایز است.
 

1

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

هنوز نظری ثبت نشده است