0
کامبیز شایان فرد
۳ ماه پیش - ۳ دقیقه مطالعه
منبعبانی فیلم

نقد فیلم ناگفته‌های دراکولا, Dracula Untold, مواجهه با تقدیر

امتیاز منتقد به فیلم :

اساسا فیلم هایی که گرایش به جلوه گری و حماسی شدن دارند و موضوعاتی را دستمایه قرار می دهند که معاصر نیستند و به قعر تاریخ بر می گردند،راحت تر می توانند بدون دیده شدن و جلب توجه کردن،دیدگاه های سیاسی غالبا معاصر شان را قالب ریزی کنند...

 «ناگفته های دراکولا» ساخته گری شور ،فیلم صادقانه ای نیست. سئوال این است که چه لزومی دارد فیلمی برگرفته از رمان برام استوکر که به جهان فانتزی و تخیلی توام با وحشت خون آشامان و دراکولاها می پردازد، صادقانه باشد؟ و مگر الزاما باید فیلم ها به جهان عینی و ملموس زندگی بپردازند ؟ به جواب این سئوالات این گونه پاسخ می دهم که یک فیلمساز ،حتی این حق را دارد که تاریخ را هم تغییر دهد و جهانی که در رؤیا و آرزو های شخصی و یا یک کشور و فرهنگ است،را به ایده ال هایش نزدیک و یا پیوند دهد، کاری که کوینتین تارانتینو در «لعنتی های بی آبرو» می کند و هیتلر و پدیده شوم نازیسم را در دادگاه تاریک  سینما و با  حلقه های فیلم که حکم طناب دار را دارند،به جوخه اعدام می سپارد. «ناگفته های دراکولا» در پشت صداقت ظاهری، در پرداخت داستانی سرگرم کننده،مملو از شیطنت های اعتقادی و فکری و سیاسی است.
اساسا فیلم هایی که گرایش به جلوه گری و حماسی شدن دارند و موضوعاتی را دستمایه قرار می دهند که معاصر نیستند و به قعر تاریخ بر می گردند،راحت تر می توانند بدون دیده شدن و جلب توجه کردن،دیدگاه های سیاسی غالبا معاصر شان را قالب ریزی کنند.حداقل مردم عادی که برای دوساعت سرگرمی به سینما می روند،به مضامین پشت و پنهان فیلم ها نمی رسند و تنها از هیجان انگیز بودن و ماجراجویی های کاراکترها و جلوه های ویژه آنها لذت می برند . «ناگفته های دراکولا» همان کاری را می کند که چندین دهه قبل فیلم به مراتب بهتر «ال سید» آنتونی مان در نشان دادن چهره هایی ناخوشایند از مسلمان‌ها،انجام داد.بن یوسف در ال سید،همان تصویری است که آنها می خواستند.ال سید نجات دهنده کشور اسپانیا می شود و مسلمان‌ها را که در فیلم مراکشی اند،از دیارشان بیرون می‌رانند .
ولاد ( لوک ایونز ) در ناگفته های دراکولا ، این گونه تفهیم می شود که چون در کودکی تحت سرپرستی ترکان ( مسلمان های ترک ) قرار گرفته به شخصیتی بی رحم،دراکولایی خون آشام تبدیل شده‌است.هر چند که در نهایت در ظاهر به اصل خود باز می گردد و فرمانروای ترانسیلوانیا می شود.نشانه ها و نمادهای مشخص،حساب شده و زیرکانه در جای جای فیلم وجود دارد و به طرق مختلف تکرار می شوند تا در ذهن بیننده جای گیرد،مثل اسامی که مدام از زبان کاراکترها بازگو می شود.بیننده می بیند نام پادشاه ترکان ،محمد ( دامینیک کوپر ) است و ویژگی هایی قابل دیدن دارد نظیر خون ریز بودن،ظالم بودن و عدم وجود کوچک‌ترین عواطفی در وی.حتی به کودکان و نوجوانان هم رحم نمی کند و از آنها سرباز می سازد و جالب آنکه این سپاهیان مسلمان به هیچ وجه در ارتباط با پروردگارشان دیده نمی شوند. طرف دیگر درگیر با یاری جستن از شیطان که در اینجا به قالب خون آشام رفته است،با سپاهی اندک به فتح و پیروزی و غلبه بر ترکان نایل می شود.به نظر فیلم ناگفته های دراکولا را بیشتر به همین دلایل می توان بررسی کرد تا پرداختن به زیبایی شناسی های فیلمی نظیر حرکات ترکیبی دوربین یا بازیگری و اوج فرود های داستانی و پر از جزئیات و ایده ها و خطوط فرعی و منطق و اصول درام پردازی سینمایی که البته همگی با اینکه کار اول کارگردان ،گری شور هم هست،به درستی و با ظرافت در آن دیده و لحن آن تا پایان حفظ می شود.
فیلم بدون محافظه کاری و مصلحت اندیشی ،در قالب داستانی مربوط به گذشته،به تصویری صریح از ایدئولوژی غرب نسبت به شرق می پردازد و مملو از صحنه ها و موقعیت های رقت انگیز ژانر وحشت خون آشامی نظیر سرکشیدن کاسه خون،متلاشی شدن شان در برابر نور و یا حساسیت به فلزات و غیره هست.در عین حال ،ناگفته های دراکولا ،فیلمی است درباره تقابل در برابر بی عدالتی های اجتماع ( پیشنهاد پادشاه ترک به ولاد ) و تصمیم بر جایگزینی آن با عدالت ( تبدیل شدن به خون آشام و مبارزه با پادشاه ترک ) و تقدیری که با مواجه می شوند و هزینه هایی که در آن راه باید پذیرا باشند ( از دست دادن همسر و خود و نجات  پسرش اینگرس ) و پایانی فراتر از پایان اصلی فیلم که در آن کاراکترها به زمان حال ما می آیند . ولاد با بدلی از همسرش مواجه می شود و با این صحنه ، گوشه چشمی به مسئله زندگی مداوم و تناسخ هم زده می شود.



داستان فیلم درباره شخصیت کنت دراکولا است و تصویر زندگی حقیقی و تاریخی ولاد سوم را روایت می کند.