ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم شنای پروانه, butterfly swimming, ساخته محمد کارت

علی امیرسیافی
۲۳ روز پیش - ۳ دقیقه مطالعه
منبع-
امتیاز منتقد به فیلم :

فیلم سینمایی شنای پروانه به عنوان اولین ساخته بلند محمد کارت ، اثر قابل قبولی است . این فیلم در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر توانست سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران و نیز جوایز دیگری را کسب کند . محمد کارت که کار خود را با مستند سازی آغاز کرده ، حال دست به ساخت فیلم بلند داستانی زده که بسیار هم موفق بوده است...

فیلم سینمایی شنای پروانه به عنوان اولین ساخته بلند محمد کارت ، اثر قابل قبولی است . این فیلم در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر توانست سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران و نیز جوایز دیگری را کسب کند . محمد کارت  که کار خود را با مستند سازی آغاز کرده ، حال دست به ساخت فیلم بلند داستانی زده که بسیار هم موفق بوده است.

 فیلم خوب آغاز میشود ، از همان ابتدا و اولین نما از قهرمان فیلم یعنی حجت( جواد عزتی) شخصیتش به مخاطب معرفی میشود ، ماجرای دعوای او با مردی در تعمیر گاهش کاملا یک شخصیت معرفی شده به ما تحویل میدهد . داستان کلّی فیلم از همان دقایق اول بازگو میشود ، و ماجرای انتقام گیری و سپس کشته شدن پروانه( طناز طباطبایی) کاملا حس تعلیق را در بَر دارد . مخاطب جذب داستان میشود و صد البته همراه با قهرمان فیلم . این موضوع کاملا در سالن سینما محسوس است .  فیلم نامه داستان یکی از نقاط قوتش است که کامل و دقیق نوشته شده . فیلم داستان اضافی ندارد ، همه چیز به موقع و درست رخ می دهد ، حتی داستان فرعی گنگی ندارد که مخاطب را از اصل ماجرا دور کند .

شخصیت ها خوب پردازش شده اند ، البته شخصیت هاشم(امیر آقایی) کمی ایراد دارد ولی در کل قابل قبول است . شخصیت پدر فوق العاده خوب از آب در آمده !

 فیلم دوربین خوبی دارد ، کلوزآپ های به موقع به ما میدهد ، دوربین روی دست کاملا به کمک موضوع داستان آمده و در سکانس های دعوا به موقع و خوب عمل میکند ، قاب بندی های قابل قبولی را در فیلم شاهد هستیم . برای مثال : دوربین در صحنه دعوای داخل محله عالی کار میکند .  مخاطب کاملا درگیر موضوع میشود ، و پا به پای حجت میرود تا منشأ پخش فیلم( فیلم لو رفته در داخل استخر) را پیدا کند ، و حتی وقتی که به این موضوع دست پیدا میکند بازهم داستان را ادامه میدهد و به دنبال سرنوشت شخصیت ها میرود .( نحوه چینش داستان ها در فیلم نامه جوری است که مخاطب بعد از دستیابی به اصل ماجرا بازهم به ادامه دادن باقی داستان علاقه نشان میدهد.) میزانسن و دکوپاژ خوب هم از دیگر نکات مثبت این اثر به شمار میرود . توجه به سبک زندگی افراد آن محله و حتی نوع پوشش ، نحوه صحبت کردن ، نحوه رفتار و کنش های آنها هم به دقت پرداخته شده است . 

موسیقی متنِ اثر ، همراه موضوع فیلم در برخی از صحنه ها میشود و آن هم به ایجاد احساس تعلیق در دل مخاطب کمک شایانی میکند.

شاید پرداخت بیش از حد و درگیری با فضا، یکی از ضعف های فیلم باشد . بهتر بود کارگردان کمتر به این موضوع بپردازد . 

فیلم بر عنصر خانواده تمرکز زیادی دارد ، اتفاقاً قهرمان داستان خانواده میفهمد ، برای مثال تلفن همراه خود را به فرد خلاف کار میدهد تا با استفاده از آن خانواده خود را از نگرانی در آورد ، یا حتی کاری میکند که تمام اهالی محله و خانوار های ساکن آنجا از شرّ هاشم و دار و دسته اش راحت شوند . 

قهرمانی که از دل مردم است ، سکانس دستگیری مصیّب این موضوع را روشن میسازد ، حجت در بین مردمی که خوش حالند حضور دارد . 

بر روی پایان فیلم هم خوب کار شده ، سکانس آخر فیلم و جمع شدن خانواده سر یک سفره بسیار عالیست ، به دلیل آن که دیگر شاهد مزاحمت های هاشم و مصیّب و افراد خراب کار برای این خانواده و حتی برای محله (که منظور کل جامعه میباشد) نیستیم .

در تمام طول فیلم حتی یک نما هم از جمع شدن خانواده در کنار هم ندیدیم ولی در این سکانس شاهد آن هستیم که دور هم جمع شده اند.

همین که مخاطب راضی از سالن خارج میشود و فیلم مدام فکر او را مشغول میکند ، این اثر را یک سر و گردن بالاتر از سایر فیلم های در حال اکران قرار میدهد.

در رابطه با شنای پروانه میشود ساعت ها نوشت و صحبت کرد ، به نظرم محمد کارت کسی است که سینما میفهمد و میشود کمی بیش از دیگران تکنیک را در فیلم هایش احساس کرد . اُمید میرود ساخته های بعدی این کارگردان در درجه بالاتری قرار بگیرند .

0

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

هنوز نظری ثبت نشده است