ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

نقد فیلم صورت زخمی, Scarface, تبدیل یک پناهنده به صورت زخمی

مهدی محمدزاده
۴ ماه پیش - ۲ دقیقه مطالعه
امتیاز منتقد به فیلم :

این فیلم به کارگردانی برایان دی پالما میباشد که عمده فعالیت وی در دهه های 80 و 90 میلادی در هالیوود است. محبوبیت وی بیشتر از ساخت چنین فیلمهایی نشات میگیرد.وی در فیلم راه کارلیتو ساخته سال 1993 نیز به همکاری مجدد با پاچینو پرداخته است. آغاز فیلم حول حوادث ماه می 1980 شکل میگیرد که فیدل کاسترو رهبر کوبا به مردمش اجازه 72 ساعتی میدهد که از راه دریا به آمریکا رفته تا خویشاوندان خود را ملاقات کنند. طی این نقل و انتقال تونی مونتانا(آل پاچینو)بهمراه...

این فیلم به کارگردانی برایان دی پالما میباشد که عمده فعالیت وی در دهه های 80 و 90 میلادی در هالیوود است.

محبوبیت وی بیشتر از ساخت چنین فیلمهایی نشات میگیرد.وی در فیلم راه کارلیتو ساخته سال 1993 نیز به همکاری مجدد با پاچینو پرداخته است.

آغاز فیلم حول حوادث ماه می 1980 شکل میگیرد که فیدل کاسترو رهبر کوبا به مردمش اجازه 72 ساعتی میدهد که از راه دریا به آمریکا رفته تا خویشاوندان خود را ملاقات کنند.

طی این نقل و انتقال تونی مونتانا(آل پاچینو)بهمراه دوست خود مانی وارد آمریکا میشوند.

از همان ابتدای فیلم شخصیت تونی یک شخصی با سر نترس بیان میشود که پول برایش همه چیز است و در دیدگاه شخصی اش هدف وسیله را توجیه میکند.

طبیعتا تونی نمیتواند با ظرف شویی در یک دکه کنار خیابان و با دستهایی همیشه همراه با بوی پیاز کنار بیاید.او به دنبال راهی برای فرار از شرایط موجود میگردد.مانی از طریق آشنایی پیشنهاد یک معامله کوکایین را دریافت میکند که از شواهد پیداست نشدنی است.تونی میپذیرد با مبلغی بیشتر انجام دهد.فیلم از همین جا بصورت رسمی استارت میخورد و از مقدمه خارج میشود و تونی موفق به انجام معامله میشود و از این طریق خودش را به مقامات بالاتر نشان میدهد و به سرعت ترفیع میگیرد.

تونی مونتانا شخصی است که در فضای کمونیستی کوبا بزرگ شده و به طبع دارای عقده های فراوان میباشد.در این شرایط هر تیپ شخصیتی یک واکنش مخصوص به خود را بروز میدهد.تونی از آن دسته است که میخواهد راه صد ساله را یک شبه طی کند.این دیدگاه برای تونی نترس بودن عصبی بودن طمع و از همه مهم تر رعایت نکردن هیچ اصولی را بدنبال دارد.بعد از مدت کوتاهی تونی رویاهای بزرگ تری در سر میپروراند که با رییس خود به مشکل میخورد.در اینجا یک دیالوگ خوبی هست که رییسش به او میگوید همیشه کسانی که آرام و پله پله رشد میکنند دوام دارند و کسانیکه درگیر مادیات شده و چشمشان کور میشود زمین میخورند.برای بیننده همینجا ته داستان لو میرود.

تونی رییس خود را از سر راه برداشته و تشکیلات جدید و وسیعی برای خودش دست وپا میکند.

در این فیلم بازی آل پاچینو حیرت آور است و واقعا یک شخصیت کوبایی از همه لحاظ به خود میگیرد.از لهجه تا نوع راه رفتن.نگاه های پر از عقده و حسرت پاچینو دیدنی است و خب طبق معمول عصبانی شدن های او و رفتار های تندش کاملا شمارا تحت تاثیر قرار میدهد.از آنجایی که در نیمه دهه 70 میلادی پاچینو و رابرت دنیرو با هم رشد کردند.درسال 1980 دنیرو بهمراه اسکورسیزی در فیلمی بنام گاو خشمگین بازی میکند که تقریبا شخصیتی مشابه دارند حداقل از لحاظ بازی برونگرا.به جرات میتوان گفت پاچینو بسیار بهتر توانسته از عهده این نقش برآید.پیام کلی فیلم حول این موضوع میباشد که حرص و طمع در انسان در نهایت مایه نابودی خودش را فراهم آورده و برای رسیدن به هدفی نباید به هرکاری دست زد چون هرکاری که انجام میدهی دیر یا زود مشابه آن را دریافت میکنی.

ایراد شخصیت تونی مونتانا هم در این فیلم دقیقا همین است که تلاشش و بی مهابا بودنش ستودنی است اما اگر در راه درست قرار میگرفت ولی از آنجایی که اکثر اوغات اشخاص پرتلاش و نترس و فعال عموما عجول میباشند و خب اگر عقده های دوران سخت کمونیستی را هم به تمام این موارد اضافه کنیم در نتیجه به صورت زخمی میرسیم.

0

نقدهای مرتبط با این اثر


در صورت تمایل نظر خود را درباره این نوشته بنویسید


نظر سایر کاربران

هنوز نظری ثبت نشده است

تلفن تماس:

۸۸۳۹۴۲۱۹-۰۲۱

استفاده از مطالب سلام سینما با ذکر منبع مجاز است.

کلیه حقوق این سایت برای سلام سینما محفوظ می‌باشد.

راه های ارتباطی با ما در شبکه های اجتماعی و پاسخ به سوالات شما:

logo-samandehi