2
محمد علی ابطحی
۴ ماه پیش - ۳ دقیقه مطالعه
منبعروزنامه اعتماد

كاش جايزه فرهادي سياسي باشد

در دفعه پیشین که فرهادی جایزه اسکار را در فیلم جدایی نادر از سیمین برد، جمعی که در فرهنگ سیاسی این سالها دلواپس نام گرفته بودند،‌ابراز دلواپسی شدیدی کردند که این جایزه سیاسی است و به دلیل سیاه...

این روزها روی بورس ترین مطلب، بردن جایزه اسکار در بهترین فیلم خارجی توسط اصغر فرهادی، برای فیلم فروشنده است. البته این فیلم دراسکار بر اساس چارچوب های هنری باید انتخاب شود. حتما کار هنری فرهادی قابل تقدیر است. من شخصا منتقد مفهوم و محتوای آن بوده ام و وقتی آن را دیدم نوشتم. در دفعه پیشین که فرهادی جایزه اسکار را در فیلم جدایی نادر از سیمین  برد، جمعی که در فرهنگ سیاسی این سالها دلواپس نام گرفته بودند،‌ابراز دلواپسی شدیدی کردند که این جایزه سیاسی است و به دلیل سیاه نمایی از ایران این جایزه به وی تعلق گرفته است. این بار من هم دوست دارم انتخاب این فیلم سیاسی باشد. حتی اگر جایزه اسکار سیاسی نباشد، بی شک نمایش فیلم فروشنده در میدان اصلی شهر لندن و به دعوت شهردار مسلمان ان قطعا یک رفتار سیاسی بود. این همه فیلم خوبتر از فروشنده در دنیا تولید می شود و این همه سال هم لندن و میدانش وجود داشته. اما این اتفاق نیفتاده است. این بارنمایش فروشنده حتما با هدفی فراتر از نمایش یک فیلم هنری است. خوددست اندرکاران و شهردار لندن هم اذعان داشته است که این کار یک کنش سیاسی است. این کنش سیاسی این بار علیه سیاست های نژاد پرستانه آقای ترامپ است.

اینکه مردم ۷ کشور مسلمان توسط آقای ترامپ ممنوع الورود به آمریکا شدند، یک تهاجم بزرگ به دستاوردهای بشری بود که اتفاقا آمریکا و سیستم سیاسی اش با هر گرایشی همیشه خودشان را جدی ترین مدافع آن ارزشها می پنداشتند. چه اتفاق نژاد پرستانه بد تری از اینکه قضاوت در مورد افراد، محل تولد اولیه آنان باشد. ترامپ اگر حتی به صورت افراطی دلایلی برای افراد مشخصی که نمی بایست وارد آمریکا شوند، ارایه می کرد، رییس جمهور تندرویی تلقی می شد ولی این که شهروندان ۷ کشور را بدون توجه به تفاوت هایشان در یک سبد محاسبه کند، این نژاد پرستی است. این از جنس کارهای هیتلری و نازی هاست. وقتی ترامپ این سیاست را اعلام کرد، بیشتر سیاستمداران و مردم دنیا و بخش مهمی از مردم آمریکا علیه این سیاست به خاطر نابود شدن ارزشهای خودشان به دست ترامپ به مقابله با این رفتار برخواستند. یک نوع اجماع جهانی علیه این تفکر ترامپ به وجود آمد. همه تلاش کردند که این رفتار ها را محکوم کنند. شاید در تاریح آمریکا کمتر این چنین اجماعی علیه سیاست های یک رییس جمهوربوده باشد. در این میان سهمیه مبارزه با تفکر استکباری و نژاد پرستانه ترامپ خواسته یا ناخواسته بر دوش فیلم فروشنده و اصغر فرهادی و مهمتر از آن به دوش مردم ایران افتاد. 

همه دنیا می دانند که رهبران ایران در چهار دهه اخیر مواضع ضد آمریکایی داشته اند.اما این دشمنی را در صحنه های سیاسی دیده بودند.در راهپیمایی ها و شعارها و یا در حضور منطقه ای در برابر منافع آمریکا. این بار ایران برای اولین بار در صحنه فرهنگی علیه سیاستهای ترامپ دیده شد. این یک پیام متفاوت بود. فیلمی که در ایران ساخته شده است. کارگردان هنرمند آن در ایران زندگی می کند. بازیگرانش از مطرح ترین بازیگران فیلم های داخل ایران هستند. در ایران مجوز گرفته و اکران شده است. در ابتدا کاندیدای اسکار بوده و در نهایت اسکار را برده است. اما در اثر همین سیاست زشت نژاد پرستانه ترامپ اجازه ورود به آمریکا نگرفتند. و اصراری هم به رفتن نکردند. در ابتدای وضع این قانون ضد ایرانی وضد ۷ کشوری که عمدتا مسلمان بودند، بازیگر موفق آن خانم ترانه علیدوستی انصراف داد. بعد هم کارگردانش به احترام هموطنانش که در یک اهانت آشکار از ورود به آمریکا منع شده بودند،‌اعلام عدم حضور کرد. اینها همه یعنی استکبار ستیزی و مقابله با نظرات افراطی ترامپ . موج همبستگی سینما گران مطرح جهانی با این فیلم ایرانی شکل گرفت. در حقیقت این فیلم مصرع بلندی  از مبارزه جهانی علیه سیاست های ترامپ شد. این ها همه  سیاسی بود. شهردار لندن به دلیل اینکه بتواند با این سیاست ترامپ مقابله کند، در یک ابتکار قابل ستایش نه به خاطر فیلم فرهادی که بیشتر به خاطر مبارزه سیاسی علیه ترامپ آن را مجانی در میدان اصلی شهر لندن به نمایش در آورد. نشان داد ایران هم می تواند در یک مبارزه مسالمت آمیز علیه فاشیست نوین ترامپی جزئی از جامعه فرهیخته دنیا شود. برای این اتفاقات من آرزو دارم که حتما این جایزه سیاسی باشد. سیاست ترامپ ستیزی که از ایران و از طریق هنر ارایه شده است. با این نگاه اصلا محتوای فیلم در درجه دوم قرار دارد. این بار برنده شدن و حتی اگر هم جایزه را به خودش اختصاص نمی داد باز هم خلق یک غرور ملی بود که توسط سینمای فاخر ایرانی شکل گرفت. استقبال مسئولان فرهنگی و اجرایی کشور از این موفقیت هم در خور تقدیر است. این یک افتخار ملی و نه جناحی بود. یک افتخار ملی بود.