ورود / عضویت
برای ورود یا ثبت‌نام شماره تلفن همراه خود را وارد کنید

امير پوريا: تمسخر فيلم ها هم آدابي دارد

۶ سال پیش

 مسعود كيميايي در روز نمايش فيلمش براي منتقدان و خبرنگاران سينمايي، به برج ميلاد نيامد و در نتيجه، نشست پرسش و پاسخ فيلم اخيرش «متروپل» هم برگزار نشد. بنا بود اين نشست را بگردانم و اتفاقا تصميم داشتم به دوستان حاضر در سالن يادآوري كنم كه كنار كيميايي نشستن حتي براي فيلمي كه شايد سايه يي از آثار بزرگ او هم نباشد، حرمت و افتخار دارد. بنابراين برگزار نشدن نشست، بايد باعث ناراحتي ام مي شد اما شخصا از اين اتفاق، بسيار خرسند شدم: چون به حفظ حرمت كيميايي كمك كرد. برنمي تابيدم كه جوانكي با بيش از نيم قرن فاصله سني، مثلابه كيميايي لزوم منطق درام را يادآوري كند يا احيانا بگويد چرا در فيلمت بزن بزن و رجز و كري خواندن داري! اينكه فيلم را دوست داشته باشيم يا نه، يك بحث است و حفظ حرمت فردي و كرامت انساني، بحثي ديگر. اينكه بعد از نمايش فيلم و رسوب آن در ذهن مان و فكر كردن به آنچه از كليات آن به خاطرمان مانده و نگاه كردن به يادداشت هايي كه هنگام تماشايش برداشته ايم، در يادداشت يا نوشته يي مفصل تر، نقد و تحليلش كنيم، طبعا رويكردي طبيعي تر و سنجيده تر مي طلبد: سنجيده تر از هو كردن و هورا كشيدن در حين نمايش فيلم: كه از هر كودك خردسالي هم به تبع قرار گرفتن در جو و اتمسفر جمعي تمسخرآميز، برمي آيد: بي آنكه الزاما استدلال و تفكر و تحليلي پشتش باشد.
    اشاره ام به اين است كه در چند سال اخير، واكنش هاي توام با استهزاي فيلم ها، به ويژه در لحظه هاي عاطفي، حادثه يي و همچنين ديالوگ هاي گل درشت و گاه شعاري، بارها و بارها در سالن ويژه اهالي رسانه ديده و شنيده شده است. بديهي است كه اين سنت و رفتار، قدمت و وسعتي جهاني دارد و در اغلب جشنواره هاي بين المللي گهگاه رخ مي دهد اما مانند هر پديده وارداتي ديگر، همچنان«آداب» و «فرهنگ» اصلي و اصيل اين كار، به همراه آن به ايران نيامده و درصد بالايي از دوستان حاضر در سالن رسانه ها كه متاسفانه هرگز تجربه حضور در جشنواره هاي بين المللي خارج از ايران را نداشته اند، در هر جاي بجا و نا بجاي فيلم ها، به دست و سوت زدن براي دست انداختن فيلم يا آن لحظه و سكانس، روي مي آورند. اين گونه رفتارها در جشنواره هاي جهاني بسيار به ندرت و در جاي خاص خود سر مي زند و به طور مشخص هم هدفش اعتراض به هيات انتخاب جشنواره ها بابت راه دادن برخي فيلم هاي سخيف و دون شان آن جشنواره به خصوص به جدول فيلم هاي جشنواره است. در جشنواره كن 1960، واكنش «هو كردن» فيلم «ماجرا» آنتونيوني توسط منتقدان، آنقدر محدود به همين يك نوبت بود كه مشهور و در تاريخ ثبت شد و البته بعد از اهداي جايزه ويژه هيات داوران به فيلم و بدعت گذاري سبكي آنتونيوني در سينماي مدرن دهه 1960 اروپا، روسياهي اش براي منتقدان سوت زن آن سال و آن سالن باقي ماند! در سال هاي اخير، در هر جشنواره يي دو، سه بار و حين نمايش معدود فيلم هايي كه بسيار پايين تر از سطح قابل تصور كن يا برليناله يا ونيز يا سن سباستين هستند، اين واكنش از سوي نويسندگان سينمايي نشان داده مي شود: نه در هر موقعيت و سكانسي كه از ديد بسياري، مي تواند خيلي هم جدي و اثرگذار توصيف شود و تنها نوعي جوگيري جمعي، باعث آن دست زدن و هورا كشيدن مسخره آميز مي شود: بي آنكه بسياري از مرتكبان اين رفتار بتوانند دليل و تحليلي براي كارشان داشته باشند!

نظرهای منتشرشده