پوستر فیلم رما

فیلم‌ سینمایی |درام

رما

Roma

۶.۷ /۱۰
امتیاز سلام سینما

از ۴۳ رای

منتقدان:

۷.۵

امتیاز دهید:

وقایع یک سال از زندگی یک خانواده متوسط در مکزیکوسیتی در اوایل دهه 70 را روایت می کند.

عکس‌های فیلم رما


نمایی از فیلم سینمایی «رم» (Roma)
سکانسی از فیلم سینمایی «رم» (Roma)
تصویری از فیلم سینمایی «رم» (Roma)
نمایی از فیلم «رم» (Roma)
فیلم سینمایی «رم» (Roma) با بازی یالیتزا آپریسیو
فیلم سینمایی «رم» (Roma) با بازی نانسی گارسیا کارسیا
سکانسی از فیلم «رم» (Roma)
تصویری از فیلم «رم» (Roma)

دیالوگ های به یاد ماندنی

نقدهای بلند فیلم رما

رُما در سطح همگانی مسیری پیش می‌گیرد که اولاً داستانک‌هاش در کلی‌گویی‌ترین حالت، و ثانیاً با استفاده از نمادگرایی و ثالثاً طراحی صحنه‌ها به شکل هندسی، منظم و جزئی‌نگر، عواطف شخصی فیلم‌ساز را به احساسی عوامانه تبدیل کرده، و رابعاً بستر تاریخی آمریکای شمالی در دهۀ هفتاد به تشدید القای این احساس بیفزاید؛ حسی که از مسیر نوستالژی -ناخواسته- به آسیب‌شناسی برخی مسائل اجتماعی دست می‌یابد، و آیا این یک توفیق محسوب می‌شود؟ آغاز و پایان -با نقش‌مایه‌ای از گذر هوانورد که دور می‌شود به مقصدی نامعلوم- در هم تنیده و به هم پیوند خورده است: در آغاز، انعکاس پرواز هواپیماست و تداعی مفهوم «ترک گفتن» -بر زمین خانه‌ای در محلۀ «رُما»، و در انتها ترک گفتن خانواده توسط پدر که به واقعیت می‌پیوندد، و این موقعیت؛ این سفرِ غم‌انگیز، بستر روایت داستانِ خادمه‌ای می‌شود -او هم درگیر «سفر گفتن»، و انتظار کشیدن مسافری که به مقصد نمی‌رسد -کودکی که مُرده به دنیا می‌آید، و از این روی، مایۀ رُما «سفر» است. یکی می‌سفَرَد و خانه و خانواده را ترک می‌کند نه به قصد مقصدی معلوم که قصد، خودِ سفر است (تکرار گذر هواپیما رسانای چنین حسی است) و یکی در سفر نُه ماهه‌اش برای همیشه خواهد ماند، و داستان نه دربارۀ مسافران که دربارۀ منتظران است، و رُما در پیرنگ جانبی به همسری می‌پردازد -مادر چهار فرزند- و در پیرنگ اصلی داستانِ خادمه‌ است که هر دو در تاب آوردن «سفر» ِ دیگری وجه اشتراک دارند: نگاه کنید به فصل واپسین که هر دو از پشت شیشۀ ماشین، حسرت‌وار به جاده می‌نگرند. ضمن اینکه هر دو در لحظه‌ای یکسان، به درک نسبیِ جایگاه «مادر» دست یافته و مفهوم مادرانه‌گی را دریافت و نقش مادر به مثابه تکیه‌گاه را به خوبی ایفا می‌کنند: در یکی از صحنه‌های ...ادامه مطلب
  اوّلین اکران «رُما» در جشنوارۀ فیلم ونیز بود که با استقبال بی‌نظیر منتقدان و هیئت داوران روبرو شد. منتقدان آن را یک شاهکار نامیدند و هیئت داوران نیز جایزۀ اول خود، شیر طلایی، را به فیلم جدید «آلفونسو کوآرون» دادند. البتّه این تمام حواشی اکران رما در ونیز نبود. در بخشی از کنفرانس مطبوعاتی فیلم، کوآرون مجبور شد از سرمایه‌گذاریِ نتفلیکس سخن بگوید؛ سخنانی که بیش ‌از هر چیز، عدم اکران فیلم بر روی پرده‌های سینما را قصد داشت، توجیه کند. از این سخنان حاشیه‌ای بگذریم- که البتّه استثنائا در اینجا این بحث‌های حاشیه‌ای مهم‌تر است!- احتمالا خیلی از افراد کوآرون را با فیلم «جاذبه» به یاد بیاورند. فیلمی که در سال ۲۰۱۳ توانست در مراسم اسکار به جوایز مهمّی دست پیدا کند. این پیش‌زمینۀ ...ادامه مطلب
 ترجمه اختصاصی سلام سینما پس از اثر بی نظیر او یعنی «جاذبه» که فیلم افتتاحیه ی جشنواره ی ونیز در سال 2013 بود ، «آلفونسو کوارون» هم مثل شخصیت اول فیلمش یعنی «ساندرا بولاک» نیاز داشت تا به زمین برگردد. او با جدیدترین اثرش یعنی فیلم «رم» از سال های پایانی دهه 70 میلادی تا تابستان 1971 به مکزیک بازگشته است. تصویری از یک خانواده متوسط به بالا از زاویه ی دید «کلئو»(یالیتزا آپاریچیو) می بینیم ، او کسی است که به میراث تاریخی مکزیک اهمیت زیادی می دهد و خود را خدمتگذار آن می داند و ان قدر زمان خود را صرف آن می کند که شاید وقتی برای تمیز کردن حیات خانه اش نداشته باشد. اولین چیزی در فیلمبرداری فاخر سیاه و سفید فیلم می بینیم ، آب و کفی است که در حال شستن کف زمین است و در آن سایه ...ادامه مطلب

نقدهای کوتاه فیلم رما


نویسنده

اوون گلیبرمن

«آلفونسو کوآرون» فیلمسازی است در ساخت فیلم هایی با مضامین انسانی همواره پیش قدم بوده است و او این کار را همیشه با فنون منحصر به فرد خود در فیلمسازی می دهد. در «رم» به سادگی می توان یک تکه ی درخشان سیاه و سفید نئورئالیستی از زندگی یک خانواده ی طبقه ی متوسط در شهر مکزیکو سیتی در اوایل دهه 70 را به تماشا نشست. هنگام تماشای «رم» این احساس به مخاطب دست می هد که هر صحنه و هر تصویر به درستی و زیبایی در جای صحیح خود قرار داده شده است. علاوه بر فیلمنامه و کارگردانی، تصویر برداری و تدوین «رم» را کوآرون شخصا به عهده گرفته است. فیلم به حدی طبیعی ساخته شده است که انگار در حال تماشای یک مستند دراماتیزه هستیم.

نویسنده

جان بلیزدیل

می توان گفت که قصه ی فیلم کوتاه است اما مانند فیلم «فرزندان انسان» آن چیزی در پیش زمینه ی داستان در حال رخ دادن است ، فیلم را جذاب می کند. کوارون تصویربرداری «رم» را نیز بر عهده دارد و به همین دلیل این فیلم دارای یک نگاه عمیق جذاب است. کوارون استاد قصه گویی تصویری است ، او گاهی تغییرات کوکی در قاب تصویر اعمال می کند که اهمیت آن بعدا مشخص می شود. سکانسی که بچه ها در حال شنا در اقیانوس هستند و به دردسر می افتند مانند تمام سکانس های «جاذبه» هیجان انگیز و ترسناک است.

نویسنده

علی فرهمند

«رُما» محله‌ای است در مکزیکو سیتی که هرچند ارتباط چندانی با داستان فیلم و پیرنگ‌های اصلی و فرعی‌اش ندارد امّا از خاطرات و روزگار رفتۀ پر التهاب حکایت می‌کند. از این روی رُما شخصی‌ترین اثر «آلفونسو کوارون» تلقی می‌شود: فیلمی که سعی دارد عواطف و دریافت شخصی فیلم‌ساز را از طریق دو داستانکِ پُر فراز و نشیب -و در بستری تاریخی- به مخاطب منتقل کند؛ امّا آن‌قدرها که باید موفق نیست؛ زیرا دریافت ادراک شخصی در سینما مستلزمِ کنش‌مندیِ سبک دوربین و فاصله‌گیری دوربین از -صرفاً- «ترسیم وضعیت» است. در رُما دوربین، ناظری است ساکن و هیچ‌گاه کنش‌مند عمل نمی‌کند.

خبرهای مرتبط با فیلم رما

نظرهای منتشر شده فیلم رما