پوستر undefined

فیلم‌ سینمایی |بیوگرافی

بیرو

Beyro

۴.۱ /۱۰
امتیاز سلام سینما

از ۴۷ رای

منتقدان:

۳.۳

امتیاز دهید:

زندگی علیرضا بیرانوند، از کودکی تا اولین قرارداد رسمی‌اش در فوتبال، از فراز و فرودها و سختی‌های بسیار تا رودررویی‌اش با پنالتی رونالدو. از کودکی محروم تا عشق و تلاش برای رسیدن به قله‌های دست نایافتنی.

نقدهای بلند فیلم بیرو

تجربه ای تازه در ژانر ورزشی


 

«بیرو»، به کارگردانی مرتضی علی عباس میرزایی و به تهیه‌کنندگی مجید برزگر فیلمی در ژانر ورزشی است. این فیلم که سومین ساخته کارگردان پس از  انزوا و خون خدا  میباشد ، داستان زندگی "علیرضا بیرانوند " دروازه بان تیم ملی و پرسپولیس را  از دوران کودکی تا ورود به فوتبال حرفه‌ای و عضویت در تیم ملی فوتبال ایران را به تصویر می کشد .  درخشش علیرضا بیرانوند در سال های اخیر، این بازیکن ملی پول را تبدیل به یکی از ستاره های محبوب فوتبال ایران کرده است. بسیاری از مردم ایران حالا دیگر با زندگی پر فراز و نشیب این دوازه بان خوب کشور آشنا هستند.مردم می دانند که او برای رسیدن به جایگاه فعلی اش متحمل چه سختی ها و مرارت هایی، شده است. 

سومین اثر سینمایی علی عباس میرزایی از ریتم کندی برخوردار است و می توان گفت با این که ساخت فیلم در ژانر ورزشی کمی سخت است اما کارگردان فیلم نتوانسته با انتخاب شخصیت اصلی فیلم که از نگاه مردم فرد مشهوری است این کار را به خوبی انجام دهد . اما می توان گفت فیلمنامه فیلم بیرو  با وجود ایده و فیلمنامه تقریبا مناسبی که دارد متاسفانه در ساختار نمی تواند و نتوانسته تماشاگر را از سالن سینما با رضایت خاطر به بیرون هدایت کند که شاید یکی از دلایلش همین فقر و عدم تنوع اینگونه ژانرها در سینمای کشور و نبود تجارب مناسب قبلی در این حیطه باشد. 

 ناکامی بیرو نشان داد که دست درام های ورزشی در میان آثار  سینمای ایران، خالی تر از هر ژانر دیگری است و  سینمای ایران در زمینه ساخت فیلم های بیوگرافی خیلی سینمای فعالی در تمامی سالیان نبوده است  .

بستن

بیوگرافی عجول


بیرو را مرتضی علی عباس میرزایی بر اساس زندگی علیرضا بیرانوند بازیکن تیم ملی فوتبال نوشته و کارگردانی کرده که قبلا هم انزوا و خون خدا را ساخته بود. تهیه‌کنندگی راهم مجید برزگر داشته که سابقه و جوایز متعددی در سینما و تاتر دارد. بیرو میتوانست یک ملودرام از سختی های زندگی یک قهرمان باشد اما الان با یک بیوگرافی عجول طرفیم. 

روند بیرو از آغاز تا نیمه خیلی سطحی و کودکانه است و بیشتر به سینمای کودک و نوجوان نزدیک است تا مخاطب بزرگسال. جلوه های ویژه و افکت های صوتی خیلی ابتدایی و ناشیانه ساخته شده و تماشاگر را یاد سریال فوتبالیست ها می اندازد. اینها در کنار فضای طنز فیلم‌، از همان اول به تماشاگر میگوید با اثری جدی طرف نیست. اما فیلم هرچه پیش میرود با کمرنگ شدن رگه های طنزش آن وجه ی سیاه و تاریکش راهم نمایان میکند.

بیرو اگرچه به سختیهای زندگی بیرانوند پرداخته اما نقبی هم زده به چهره ی زشت، خشن و حتی کثیف فوتبال و مافیاهای دخیل در آن. از حسادت های مربیان گرفته تا دستکاری در مدارک بازیکنان تا تلاش برای خُرد کردن شخصیت بازیکان تیم تا نگاه های تحقیر آمیز به شهرستانی های حتی با استعداد. بیرو حکایت شهر سیاه و فسرده ی تهران است که دست برقضا نبض اصلی رشد و پیشرفت هم هست. شهری که هر آرزومند مستعدی را بیشتر رفتگر و ظرف شور و کارتن خواب میخواهد تا بازیکن و لژیونر تعالی یافته. 



شیطنتهای سناریست در بیرو کم نیستند. بازی با شیوه ی اداهای کلمه ی "بله" ، رقص ها، کتک کاری ها، شوخی های کودکانه و حتی زدو خُردهای بیرو به نگه داشتن هیجان فیلم در سطح مطلوب کمک کرده و احتمالا سعی شده با کمک این شاخص ها فیلم به زاویه ی دید نوجوان فیلم نزدیکتر شود. اینکه علیرغم تمام این مشکلات، بیرو ، این نوجوان روستایی بی سوادِ کلاس موفقیت نرفته تا آخر دوام می آورد و هربار که شرایط سخت میشود اون سخت تر، میتواند الگوی خوب و ملموسی باشد برای همه کسانی که درجایی مثل نوجوانی بیرانوند گیر افتاده اند. اوج فیلم در حس آن لحظه ای ست که بیرانوند با گرفتن پنالتی رونالدو در پایان فیلم با تماشاگر شریک میشود. شوق موفقیت بعد از محرومیت .

این نقد کوتاه در روزهای پراکران برگزاری چهلمین جشنواره فیلم فجر نگاشته شده و پیشاپیش از وجود هرگونه اشتباه سهوی در نگاشت آن پوزش میطلبم.

بستن

نقدهای کوتاه فیلم بیرو


نویسنده

سحر عصرآزاد

تنها برگ برنده و امتیاز فیلمساز برای متمایز کردن فیلم و جذب مخاطب، همان بخش فوتبالی بوده که بهره نسبی خوبی هم از آن برده است. «بیرو» در بخش ورزشی و بازسازی صحنه‌های فوتبالی به نوعی وامدار دکوپاژ و میزانسن‌هایی به سبک انیمیشن محبوب دهه 70 شمسی در تلویزیون ایران است.

نویسنده

محمدتقی فهیم

این فیلم، اولین گام بزرگ و بلندپروازانه بوده که این کارگردان جوان برداشته است. نکته بعدی و مهم این است که به سمت ساخت پرتره رفته است؛ یعنی دو کار خیلی سخت سینمایی را باید انجام می‌داده است. اما فیلمنامه‌اش فاقد قصه است و درنیامده است.

نویسنده

آنتونیا شرکا

توجه به فرم ویژگی بارز فیلم است که گویی مجموعه کلیپ‌‌هایی برای نمایش بازی فوتبال روی زمین است و یاد کارتون فوتبالیست‌ها را زنده می‌کند. «فوتبالیست‌ها»یی با کاراکترهای زنده…

نویسنده

مهرزاد دانش

در نبود مصالح دراماتیک و فقدان ایده منسجم، سوژه خوبی مثل پرداختن به چهره‌های ورزشی هم هدر می‌رود و به تکرار فضا می‌انجامد. در این وضع تمهیداتی مثل برش نامتعارف و صداگذاری دیالوگ بر سکوت گوینده و شعبده‌بازی به سبک انیمیشن فوتبالیست‌ها به شوخی می‌ماند.

نویسنده

محمدرضا مقدسیان

وقتی در حال تماشای فیلم بود، متوجه شدم که خیلی من را دست کم گرفته است، مشخصاً در سکانس‌های فوتبالی اش، احساس می‌کردم برداشت‌هایی از انیمیشن فوتبالیست‌ها را شاهدیم. در نهایت به این نتیجه رسیدم که این فیلم می‌تواند مناسب مخاطب نوجوان باشد.

نقدهای مردمی فیلم بیرو

#آقای_فیلمباز و #بیرو:


سلام به همه دوستان.

باز هم جشنواره، دلتنگ بودم و شرمنده که این مدت نشد خیلی مطلب بارگذاری کنم.

دیگه زندگی هست و درگیری هاش.. 

باز  با یادداشت و نظر و... در خدمتم 

و پیشاپیش هم عذر میخوام بابت نظرات تند..

طولانی نشه...

از سالن که اومدیم بیرون دوست عزیز و بزرگوارم که امسال توفیق دارم باهاش فجر رو شرکت کنم ازم پرسید نظرت در مورد فیلم؟

گفتم بی پرده و صریح اگر. بخوام بگم بنظرم فیلم خیلی لجن بود.

بسیار فیلم بدی بود هم از نظر محتوا هم از نظر  فرم.

سوتی های عجیب و غریب در پرده سبز و کارگردانی خیلی بد.

محتوا هم با اینکه خیلی مشخص بود همه چیز اما به شدت سردرگم و یه جاهایی اصلا داستان و خط قصه از مسیر اصلیش خارج میشد.بازی ها بسیار بد.

کشش فیلم قدری نبود که ته دلت بخواد تو هم یک بیرانوند بشی...

نمیدونم خانواده بیرانوند ایا راضی به این فیلم یودن یا نه بنظرم خیلی تحقیر شدن در این فیلم..

نور فیلم و دکوپاژ و موسیقی. بازی ها و... مافوق بد.

نمیدونم ملاک از حضور این فیلم در جشنواره امسال چه بوده؟

خلاصه اصلا نمی ارزه و گول تبلیغات الکی رو نخورید. و نبینید. 


 نمره من به #بیرو: 2 از 10

بستن