پوستر undefined

|درام ، عاشقانه

مردم عادی

Normal People

- /۱۰
امتیاز سلام سینما

از ۰ رای

منتقدان:

۸.۲

امتیاز دهید:

«مردم عادی» داستان زندگی ماریان و کانل، دختر و پسری که در شهر کوچکی در ایرلند زندگی می‌کنند را روایت می‌کند و داستان‌های رابطه عاشقانه‌شان را به تصویر می‌کشد.

نقدهای بلند سریال مردم عادی

یک رمان تربیتی و یک مطالعه درباره‌ی قدرت


جیمز پونی‌وزیک
امتیاز منتقد به فیلم / ۱۰

ترجمه اختصاصی سلام سینما

حتی اگر رمان زیبای «سالی رونی» را نخوانده باشید، بلافاصله پس از تماشای سریال اقتباس شده از آن متوجه می‌شود که اثر سالی رونی یک داستان عاشقانه‌ی جوان است. حتی اگر قطعه‌ی موسیقی این سریال شما را غم‌زده نکند، کافی است فقط چند لحظه حضور «ماریان»(دیزی ادگار-جونز) و «کانل»(پائول مسکال) در کنار یکدیگر و شیمی فوق‌العاده‌ی بین آنها را تماشا کنید. همانطور که با پیشرفت داستان سریال به آسانی می‌توان متوجه شد، نیاز جنسی و تغییرات هورمونی بخش مهمی از ویژگی‌های کاراکترهای سریال است. 

اما جدا از تمام این احساسات و نفس‌های سنگین، این سریال جذاب و غم‌انگیز که توسط Hulu پخش می‌شود درباره‌ی موضوعی مهم و اساسی به نام «بزرگ شدن» است. بزرگ شدن یک فرآیند اجباری است که شخصی را  که در مسیر تبدیل شدن به آن قرار دارید، درهم می‌شکند و شخصی دیگر از شما می‌سازد. داستان «مردم عادی» در ایرلند سال 2010 می‌گذرد. «ماریان» و «کانل» دو همکلاسی هستند که اولی از خانواده‌ای ثروتمند و مرفه می‌آید و دیگری با پول مادرش که از کارگری در خانه‌ی پدری «ماریان» به دست می‌آورد، تحصیل می‌کند.

«ماریان» عجیب، خوش‌طبع و اهل مطالعه است و «کانل» پسری خوش‌چهره، ورزشکار و خوش‌برخورد است. رابطه‌ی پویایی که میان دو کاراکتر وجود دارد باعث شده است تا کلیشه‌های قدیمی عاشقانه‌های یک دختر ثروتمند و یک پسر فقیر در سریال شکل نگیرد. چیزی که هر دوی آنها در آن مشترک هستند، جذابیت و هوش بالا است. اولی کار آنها را به تخت خواب می‌کشاند و دومی باعث می‌شود که بفهمند آنطور که می‌توانند با یکدیگر گفتگو کنند، با هیچ شخص دیگری نمی‌توانند. اولین باری که در مقابل یکدیگر برهنه می‌شوند، همزمان با یک حقیقت مواجه می‌شوند. این اولین بار است که با کسی به غیر اعضای خانواده‌ی خود تنها می‌شوند. 

در بسیاری از سریال‌های نوجوان‌پسند، مسئله‌ی رابطه‌ی جنسی پایان کار است اما در «مردم عادی» این رابطه‌ی جنسی است که باعث می‌شود کاراکترها با هویت خود و ارتباطشان با دیگران در موضع قدرت یا ضعف آشنا شوند. رابطه‌ی جنسی و عشق باعث می‌شود تا «کانل» با وجود محبوبیتی که بین سایر دختران دارد، احساس ناامنی کند. «ماریان» که حس عزت نفسش به شدت توسط خانواده‌ی نامهربانش پایمال شده است، به سمت رفتارهای خودآزاری گرایش پیدا می‌کند. 

«رونی» که به کمک «آلیس بیرک» و «مارک اورو» این سریال را از کتاب خودش اقتباس کرده است، یک مطالعه‌ی جامع و پیچیده درباره‌ی «قدرت» در قالب یک سریال عامه‌پسند انجام داده است. وقتی «ماریان» پیشنهاد می‌دهد که رابطه‌ی آنها مخفی بماند، «کانل» با وجود اینکه از مسخره شدن توسط دوستانش واهمه دارد اما پیشنهاد او را می‌پذیرد و این تصمیمی است که تا سالها روی رابطه‌ی آنها تأثیر می‌گذارد. 

«مردم عادی» داستانش را هیجان و شوق خاصی تعریف می‌کند. سکانس‌ها روی تصویر نقش‌ می‌بندد و محو می‌شوند و سپس سکانس دیگر روی تصویر می‌آید. این سبک روایت باعث می‌شود تا حس قدم زدن درون خاطرات دیگران را داشته باشیم. این واقعا کاری است که انجام می‌دهیم. به نظر می‌رسد «مردم عادی» یک ملودرام نوجوان‌پسند درباره‌ی عاشق شدن و زندگی کردن با آن است. اما بیشتر از آن، یک رمان تربیتی و یک مطالعه درباره‌ی دو جوان است که در کنار هم بزرگ می‌شوند. 

منبع: نیویورک تایمز

مترجم: وحید فیض خواه

بستن

حرکت از شخصیت به موقعیت


کاوه قادری
امتیاز منتقد به فیلم / ۱۰

سریال «مردم عادی» لنی آبراهامسون و هتی مک‌دونالد که اقتباسی از کتابی به همین نام اثر سالی رونی است، یک داستان عاشقانه است که درام موقعیت‌اش را از پلات شخصیت شروع می‌کند و به بیانی دیگر، از شخصیت به موقعیت می‌رسد. معرفی و روایت دو شخصیت اصلی ماجرا البته از دل موقعیت مدرسه و بعداً دانشگاه و از طریق وجه اجتماعی هویت‌شان صورت می‌گیرد اما خیلی زود، این «ماریان» و «کانل» هستند که برای مخاطب مهم می‌شوند و خرده‌موقعیت‌های مدرسه و دانشگاه به عنوان وجه‌قصه داستان، بستری می‌شوند برای روایت نمایشیِ رابطه‌نگاری‌هایشان و این اولین نقطه‌ای است که وجه توصیفی و فتورمانیِ روایت اثر بروز می‌کند؛ وقتی شخصیت‌های اصلی را از دل وجه اجتماعیِ هویت‌شان، روابط‌شان با سایر آدم‌ها و تقابل‌شان با محیط پیرامونی، از طریق رفتارنگاری‌هایشان داخل موقعیت‌های در حال گذار می‌شناسیم؛ از طریق لحظه‌نگاری‌هایی که اگرچه ریتم تند دارند و چندان پرمکث و تأنی نیستند اما باز قادرند حس درونی شخصیت‌ها در مقاطع مختلف و عاطفه‌نگاری میان‌شان را برای مخاطب محاکات کنند؛ به‌ویژه به مدد کلوزآپ‌های هدفمند و موضوعیِ کارگردانی از شخصیت‌ها در بزنگاه‌های مختلف و اجراهای کنترل‌شده، به‌اندازه و دارای طراحی که جملگی، این ویژگی توصیفی و فتورمانی را برای روایت اثر فراهم می‌کنند که بتواند در سکوت هم داستانگویی کند.

از این گفتیم که سریال «مردم عادی» در درام موقعیت‌اش، از شخصیت به موقعیت می‌رسد؛ و این امر را از روایت نمایشیِ روتین‌ترین و عادی‌ترین اوقات شخصیت‌هایش آغاز می‌کند؛ این همان ویژگی است که به روایت داستانی اثر عمق می‌دهد، چون موجب همزیستی مخاطب با ملموس‌ترین و محسوس‌ترین نقاط زیستی و موقعیتیِ شخصیت‌ها می‌شود. برای نمونه، روند همذات‌پنداری مخاطب با کاراکتر «ماریان»، از همزیست کردن مخاطب با ساده‌ترین لحظات تنهایی و انزوا و مظلومیت او آغاز می‌شود و در ادامه، به درک پیچیده‌ترین تردیدها و تضادهای شخصیتیِ نهفته در او می‌رسد؛ مشابه روندی که درباره‌ی کاراکتر «کانل» نیز طی می‌شود؛ به‌ویژه وقتی در ساحت روایت نمایشی و کارگردانی، دوربین به صورت «Eye-Level»، با خلوت‌ها و غلیظ‌ترین احساسات فردیِ «کانل» و «ماریان» همراه می‌شود؛ مجموعه تمهیداتی که موجب می‌شود تا موقعیت داستانی اثر برای مخاطب همذات‌پندارشده با شخصیت‌ها، «مهم»تر، «حساس»تر و «دراماتیک»تر شود.

«مردم عادی» لنی آبراهامسون بلد است چگونه موقعیت داستانی خود را زنده و در حال حرکت نگه‌دارد؛ وقتی تم و دستمایه‌ی «رومئو و ژولیت»‌گونه در قالب برنتافتن عشق میان «کانل» و «ماریان» توسط جامعه‌ی پیرامونی‌شان، در کنار خودداری اضلاع این عشق از ابراز عمومی این رابطه، آن تضاد درام‌ساز لازم برای سیال نگه‌داشتن موقعیت داستانی اثر را ایجاد می‌کند؛ تضادی که البته به لحاظ قدرت تصورسازی و ایجاد بار توصیفی، در کتاب سالی رونی عمیق‌تر به آن پرداخته شده اما در اثر لنی آبراهامسون هم با وجود اینکه ابتدا احساس می‌شود اجرا به مفهوم داستانگویی نمایشی از متن عقب‌تر است، باز شاهد این ویژگی هستیم که مخاطب همذات‌پنداریافته با هم «ماریان» و هم «کانل»، داخل تضاد و شکاف موقعیتیِ میان این دو کاراکتر، در منگنه قرار می‌گیرد و این گره‌ی موقعیتی را گره‌ی موقعیتیِ خود می‌داند و از این زاویه، این موقعیت دارای وجه دراماتیک است.

رمان «مردم عادی» سالی رونی البته از آن‌دسته رمان‌هایی نیست که در آن، پینگ‌پنگ کلام میان کاراکترها، علاوه بر روایت و پیشبرد داستان، در توصیف و فضاسازی موقعیت هم نقش داشته باشد. در نتیجه در سریال «مردم عادی» لنی آبراهامسون، در غیاب یک راوی اول شخص یا سوم شخص که بازگوی خطوط لابه‌لای داستان باشد، آن بخش توصیف یا فضاسازی موقعیت به حوزه‌ی حرکات دوربین، عکس‌برداری نماها، لحظه‌نگاری از میانه‌ی موقعیت‌ها، سکوت‌ها یا صداهای پس‌زمینه‌ای محیط و موسیقی متن و اجراها منتقل شده؛ ویژگی‌ای که باعث شده تا همانند فیلم «اتاق» لنی آبراهامسون، در سریال «مردم عادی» او نیز عنصر کارگردانی، بیشترین نقش را در روایت داستانیِ موقعیت ایفا کند.

از این گفتیم که در «مردم عادی» لنی آبراهامسون، عنصر کارگردانی در توصیف و فضاسازی موقعیت و روایت موقعیت داستانی نقش محوری ایفا کرده؛ مسأله‌ای که البته از ریتم تند روایت و تدوین اثر نیز ناشی می‌شود؛ وقتی خرده‌موقعیت‌ها هم به لحاظ داستانی و هم به لحاظ نمایشی، نسبتاً موجز روایت می‌شوند؛ به گونه‌ای که عناصر مربوط به کارگردانی ناگزیرند بار توصیفی و فضاسازانه‌ی این فتورمان را به دوش بکشند. این ریتم تند روایت البته از حیث خرده‌موقعیت‌افزایی و در حرکت نگه‌داشتن داستان و همراه نگه‌داشتن مخاطب با سیر درام، مزیت محسوب می‌شود اما در مواقعی هم امر چرایی‌بخشی و عینیت دادن به برخی تردیدها و فراز و فرودهای رفتاریِ کاراکترها را دچار نقصان می‌کند. در واقع، داریم به برخی بزنگاه‌هایی اشاره می‌کنیم که نیاز داشتند کِش‌دارتر، لحظه‌نگارانه‌تر، دارای تأمل و تمرکز بیشتر و به لحاظ زمانی پیوسته‌تر باشند تا ناشی از ارتباط مداوم‌تر و همزیستی عینی‌ترمان با کاراکترها، راحت‌تر و محسوس‌تر بتوانیم برخی اعوجاج‌ها، تغییر حالت‌ها، گمگشتگی‌ها و رفت و برگشت‌های رفتاری‌شان را درک کنیم و منطق روایی و منطق دراماتیک داستان را ملموس‌تر دریابیم. این نبود پیش‌زمینه‌ی روایی لازم برای عینیت دادن به برخی افت و خیزهای رفتاریِ کاراکترها البته تلاش می‌شود تا با غیرخطی‌سازیِ روایت داستانی جبران شود تا مخاطبی که پیشاپیش از اصل واقعه مطلع شده، دیگر آنچنان که باید و شاید طالب چرایی آن واقعه نشود اما به هر حال نمی‌توان انکار کرد که وجود این نقیصه، از عمق و اصالت روایت اثر می‌کاهد.

از نیمه‌ی دوم سریال «مردم عادی» که کارگردانی برعهده‌ی هتی مک‌دونالد قرار می‌گیرد اما نوع و نحوه‌ی روایت اثر کمی متفاوت می‌شود. در نیمه‌ی اول به کارگردانی لنی آبراهامسون، با سریالی مواجهیم که بیشتر شبیه به یک فیلم سینماییِ فصل‌بندی شده و شبه اپیزودیک روایت می‌شود و اجرا و عناصر مربوط به کارگردانی در آن، غالب بر فیلمنامه هستند. در نیمه‌ی دوم به کارگردانی هتی مک‌دونالد اما نقش فیلمنامه پررنگ‌تر از کارگردانی است؛ به این معنا که روایت، واقعه‌محورتر و موقعیت‌مدارتر و دارای اکت بیشتر می‌شود، حس‌ها و تنش‌های درونی، بیرونی‌تر می‌شوند و حتی روابط میان کاراکترها از حالت سکوت و درون‌گرایی و لحظه‌نگاری خارج شده و کنش و واکنشی‌تر می‌شود و مجموعاً انرژی جنبشیِ روایت افزایش می‌یابد و ساختار داستانی اثر، بیشتر به ساختار داستانی متعارف یک سریال روز شبیه می‌شود و خلاصه با گونه‌ی شاید عامه‌پسندتری از فتورمان مواجه می‌شویم؛ فتورمانی که البته کماکان مؤلف‌اش لنی آبراهامسون است که با استفاده از فقط دو شخصیت اصلی و بدون بهره‌گیری از شخصیت مکمل به معنای واقعی، در عین داشتن پلات موقعیتیِ نحیف مبتنی بر صرفاً رابطه‌ی دو شخص با متریال داستانیِ محدود، توانسته اثری خلق کند بدون خلأ داستانی؛ درامی زنده، متحرک، لحظه‌نگار و عاطفه‌نگار که دست‌کم در حد فصل اول یک مینی‌سریال، توانسته ترجمه‌ی نمایشیِ درخوری برای رمان سالی رونی باشد.

بستن

نقدهای کوتاه فیلم مردم عادی


نویسنده

لوسی منگن

«مردم عادی» به کارگردانی «لنی آبراهامسون» و «هتی مک دونالد» تمام شرمساری و هیجان، ترس و تحقیر و افتخارات و شکست‌های رابطه‌ی چهار ساله‌ی «کانل» و «ماریان» را به تصویر می‌کشد. این سریال از بازیگری گرفته تا کارگردانی و فیلمنامه، یک دستاورد بزرگ محسوب می‌شود. «آبراهامسون» شش قسمت اول و «مک دونالد» شش قسمت آخر را کارگردانی کرده‌اند.

نویسنده

کرولاین فرامکی

مقصد مهم نیست. در قصه‌هایی که پسرها با دخترها ملاقات می‌کنند، همیشه اتفاقات سریالی اجتناب‌ناپذیری رخ می‌دهد. آنها با هم آشنا می‌شوند، از هم خوششان می‌آید، با یکدیگر می‌جنگند و در نهایت عاشق هم می‌شوند. ولی بهترین این نوع آشنایی‌ها، آنهایی است که از مسائل سطحی گذر می‌کنند تا به حقایق بیشتری برسند. آنها رگی را پیدا می‌کنند تا خون عشق در آن جریان یابد.

نویسنده

کانستنس گریدی

سریال «مردم عادی» مانند منبع الهامش یعنی رمان «سالی رونی» به مصیبت‌های رابطه‌ی عاشقانه‌ی دو نوجوان به نام‌های «ماریان» و «کانل» می‌پردازد. آنها چندین بار طی سال آخر دبیرستان و سال‌های دانشگاه از یکدیگر جدا می‌شوند و دوباره با هم آشتی می‌کنند. آنها به همان اندازه که به یکدیگر عشق می‌ورزند، یکدیگر را آزار می‌دهند. هم سریال و هم کتاب فاقد پویایی لازم برای باورپذیر نشان دادن بالا و پایین‌های یک رابطه است.

نویسنده

جوردین سیرلس

«ماریان» توسعه یافته‌ترین کاراکتر این سریال است. او نقش اصلی داستان است و درباره‌ی حرف‌ زدن راجع به آرزوها و کنجکاوی‌هایش بی‌پروا و آزاد است. «مردم عادی» در 12 قسمت نیم ساعته، 4 الی 6 سال را به تصویر می‌کشد و این فرصت کم باعث می‌شود که داستان به اندازه کافی توسعه پیدا نکند. زیرا لازمه‌ی اصلی توسعه داستان، سرعت پایین روایت است.